Jezus heeft gezegd: 'Waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden.' (Matteus 18 :20). Om een gemeente van Christus te vormen is slechts nodig, dat enkele Christenen in de naam van Christus samenkomen om God te aanbidden.
Door de eeuwen heen, zijn er altijd mensen geweest, die Christus trouw gebleven zijn. Binnen enkele eeuwen na Christus waren de meeste plaatselijke gemeenten afgedwaald van het oorspronkelijke patroon. In het begin hadden gemeenten hun enige centrale organisatie in de hemel, met Christus als Hoofd en de Heilige Geest als Trooster. Iedere plaatselijke gemeente stond direct onder Christus. Alles was naar de leer van Christus is geregeld. Wanneer mannen de nodige bekwaamheden bezaten (zie 1 Timoteus 3 en Titus 1), werden er in iedere gemeente ouderlingen en diakenen als geestelijke leiders aangesteld. De gemeente was een geestelijke gemeenschap van gelovigen.
Maar door een geleidelijk afdwalen van het woord van Christus hebben de meeste kerken zich op den duur tot een aardse politieke organisatie verenigd. Eén man fungeerde als hoofd. De mensen moesten deze man als Heilige Vader erkennen, hoewel Jezus had gezegd: 'Gij zult op aarde niemand uw vader noemen, want één is uw Vader, Hij, die in de hemelen is.' (Matteus 23 :9).
Een afdwaling werd door de apostelen voorspeld. Verdichtsels zouden de gezonde leer vervangen: 'Want er komt een tijd, dat men de gezonde leer niet verdraagt, maar zich een massa leraars bijeenraapt naar eigen smaak; dat men zich de oren laat strelen, maar ze afkeert van de waarheid om zich te houden aan fabels.' (2 Timoteus 4 : 3-4 P Canisius Vertaling).
De afvallige kerk heeft door de eeuwen heen vele leerstellingen van Christus veranderd. Zowel het huwelijk als het eten van vleeswaren in bepaalde gevallen verboden, zoals ook in de Schrift werd voorzegd: 'Toch zegt de Geest uitdrukkelijk, dat in de laatste tijden sommigen zullen afvallen van het geloof, en aan dwaalgeesten en duivelse leringen gehoor zullen geven, door de huichelarij van leugenaars, die hun eigen geweten hebben toegeschroeid. Lieden, die verbieden te trouwen,en spijzen te gebruiken, welke God heeft geschapen, om met dankzegging te worden genuttigd door hen, die geloven en de waarheid hebben erkend.' (1 Timoteus 4 : 1-4 - P. Canisius Vertaling).
Er waren echter altijd mensen, die met deze valse gebruiken niet akkoord gingen. Ze bleven trouw aan de leer van Christus en erkenden Hem alleen als Hoofd. Ze moesten dikwijls in het geheim samenkomen, want de politieke kerk had de valse leer ontwikkeld, dat zij het recht had andersdenkenden te doden.
Door een algemene afkeer van de verdorvenheid van deze politieke kerk was er uiteindelijk in bepaalde landen voldoende steun van de overheid om de mensen de vrijheid te geven, volgens eigen geweten God te aanbidden. Er waren sommigen, die inzagen dat ze alleen Christenen moesten zijn. Anderen richtten landelijke en dogmatische sekten op. Zodoende zijn verschillende Protestantse kerken ontstaan.
Maar nu nog, als in de eerste eeuw, zijn er gemeenten van Christus over de wereld verspreid. Groepen van Christenen vergaderen in de naam van hun Meester om God te aanbidden. Zij erkennen enkel Christus als Hoofd en dragen Zijn naam alleen. Iedere gemeente met haar ouderlingen en diakenen staat onder leiding van Christus; alles wordt volgens de Heilige Schrift geregeld.
Vorige