13:5 En Jezus, hun antwoordende, begon te zeggen: Ziet toe, dat u niemand verleide.
Jezus begint hun vragen te beantwoorden met een waarschuwing dat ze zich door niemand zouden laten verleiden, di dat ze zich niet van de waarheid zouden laten afleiden, zich zouden laten bedriegen, afvallig worden.

13:6 Want velen zullen komen  onder Mijn Naam, zeggende: Ik ben de Christus; en zullen velen verleiden.
Het woord Christus komt in de meeste grondteksten niet voor. “Want velen zullen komen onder mijn naam en zeggen: Ik ben het, en: De tijd is nabij. Gaat hen niet achterna” Lukas 21:8. Want er zouden er velen komen onder Jezus’ Naam zeggende dat zij de Messias zijn en dat de tijd van de verwoesting van Jeruzalem nabij is. Het nieuwe testament geeft ons een inzicht dat er in die tijden vele bedriegers waren die de mensen misleidden (Handelingen 5:34-37; 8:9-10; 21:38). Paulus waarschuwt de christenen voor het ontvangen van een ander evangelie en voor het verdragen dat er een andere Jezus wordt gepredikt (Galaten 1:6-9; 2 Korintiërs 11:4).

13:7 En wanneer gij zult horen van oorlogen, en geruchten van oorlogen, zo wordt niet verschrikt; want dit moet geschieden; maar nog is het einde niet.
Ze zouden horen van oorlogen en van geruchten van oorlogen, maar dat moest hen niet beangstigen, want dat moest geschieden maar het was nog niet het einde van de tempel en de daaraan Joodse godsdienst. Hoewel Jezus de wet van Mozes aan het kruis heeft genageld (Efeziërs 2:13-15: Kolossenzen 2:13-15; Galaten 3:23-25; Hebreën 10:9-10), ging de tempeldienst door na Jezus’ dood tot op de verwoesting van Jeruzalem. Romeinse gescheidenis leert ons dat de tijden die aan de verwoesting vooraf gingen zeer onrustig waren. De keizers Caligula, Claudius I en Nero dreigden met oorlog met de Joden omdat het Joodse monotheïsme een keizercultus in de weg stond. Met de dood van Nero in 68 na Christus die het Romeinse Rijk bankroet en in totale chaos achterliet, braken er met de keizers Galba, Otho en Vitellius woelige tijden aan (bron wikipedia http://nl.wikipedia.org/wiki/Nero_(keizer)).

13:8 Want het ene volk zal tegen het andere volk opstaan, en het ene koninkrijk tegen het andere koninkrijk; en er zullen aardbevingen zijn in verscheidene plaatsen, en er zullen hongersnoden wezen, en beroeringen. Deze dingen zijn maar beginselen der smarten.
Volken en koninkrijken zouden tegen elkaar opstaan. De Romeinen voerden onderling oorlog, maar ook met andere volken en koninkrijken. Ook de Joden kenden verschillende gewelddadige conflicten met oa de Samaritanen en de Syriërs, met als hoogtepunt de oorlog met Rome die duurde van 66 tot 70 na Christus. Maar Jezus zegt dat er ook aardbevingen zouden zijn op verschillende plaatsen. Kreta kende in 46 nCh een grote aardbeving, Rome in 51 nCh, Laodicea in 60 nCh, Pompeï in 63 nCh,  volgens Josephus kende Judea er één die gepaard ging met beangstigende stormen en nog vele anderen. Over de hongersnoden lezen we in het nieuwe testament “Agabus, stond op en gaf door de Geest te kennen, dat een grote hongersnood zou komen over het gehele rijk, die dan ook gekomen is onder Claudius” Handelingen 11:28. Het is ook niet onlogisch te denken dat oorlogen en aarbevingen hongersnood, ziekten en beroering veroorzaken. Maar al deze dingen waren nog niet het einde, maar het begin van de weeën. “Want volk zal opstaan tegen volk, en koninkrijk tegen koninkrijk, en er zullen nu hier, dan daar, hongersnoden en aardbevingen zijn. Doch dat alles is het begin der weeen” Matteus 24:7-8.

13:9 Maar ziet gij voor uzelf toe; want zij zullen u overleveren in de raadsvergaderingen, en in de synagogen; gij zult geslagen worden, en voor stadhouders en koningen zult gij gesteld worden, om Mijnentwil, hun tot een getuigenis.
Nu Jezus hen gewaarschuwd heeft voor wat er rondom hen zou gaan gebeuren, richt hij zich tot zijn discipelen. Zij moesten toezien op zichzelf, want zij zouden worden overgeleverd aan de gerechtshoven en zij zouden gegeseld worden in de synagogen. De apostelen zouden voor stadhouders en koningen worden gesteld om Jezus’ Naam om een getuige te zijn (vgl 2 Korintiërs 11:22-27). Jezus had over Paulus gezegd “deze is Mij een uitverkoren werktuig om mijn naam te brengen voor heidenen en koningen en de kinderen Israels; want Ik zal hem tonen, hoeveel hij lijden moet ter wille van mijn naam” Handelingen 9:15-16 (vgl Lukas 21:12; Handelingen 23; 25:11-12; 26:32). De apostelen werden niet berecht omdat zij verkeerd deden, maar omdat zij het getuigenis van Jezus verkondigden. “Het zal voor u hierop uitlopen, dat gij zult getuigen” Lukas 21:13. Petrus en Johannes werden voor het Sanhedrin gebracht (Handelingen 5:27-30), Stefanus voor de Raad (Handelingen 6:12-15), Jacobus en Petrus voor Herodes (Handelingen 12:2-3), Paulus voor de keizer Nero (Handelingen 25:12; 27:24; 2 Timoteus 4:16), alsook voor de Romeinse gouverneurs Gallio, Felix en Festus (Handelingen 18:12; 24; 25; 28), alsook voor koning Agrippa (Handelingen 26:1).  Zij die gelovig werden, ontvingen het evangelie onder zware druk zoals 1 Tessalonissenzen 1:6-7 ons leert.

13:10 En het Evangelie moet eerst gepredikt worden onder al de volken.
Hetgeen hen zou overkomen moest hen niet verontrusten of verontmoedigen, zij moesten het evangelie prediken onder al de volken voordat het einde van Jeruzalem zou zijn gekomen. Paulus zegt in 63 nCh tegen de Kolossenzen dat het evangelie wereldwijd was gepredikt: “de prediking der waarheid,  het evangelie, dat tot u gekomen is. Immers, in de gehele wereld draagt het vrucht en wast het op, zoals ook bij u, sedert de dag, dat gij het gehoord hebt en de genade Gods in waarheid hebt leren kennen, … het evangelie, dat gij gehoord hebt en dat verkondigd is in de ganse schepping onder de hemel, en waarvan ik, Paulus, een dienaar geworden ben” Kolossenzen 1:5b-6, 23b. Over het geloof van de Romeinen werd in de gehele wereld gesproken (Romeinen 1:8), Paulus predikte in Arabië (Galaten 1:17), van Jeruzalem tot Illyrië toe (Romeinen 15:19), hij reisde door Klein Azië, Griekenland, Kreta, Italië, … . “En dit evangelie van het Koninkrijk zal in de gehele wereld gepredikt worden tot een getuigenis voor alle volken, en dan zal het einde gekomen zijn” Matteus 24:14.

13:11 Doch wanneer zij u wegleiden zullen, om u over te leveren, zo weest te voren niet bezorgd, wat gij spreken zult, en bedenkt het niet; maar zo wat u in die ure gegeven zal worden, spreekt dat; want gij zijt het niet, die spreekt, maar de Heilige Geest.
Wanneer zij zouden worden weggeleid om overgeleverd te worden moesten zij niet bezorgd zijn wat zou zouden gaan spreken. Ze moesten het niet op voorhand gaan overdenken, noch zich zorgen gaan maken over vragen die zouden worden gesteld, want het zou hen ingegeven worden door de Heilige Geest. Ze moesten spreken wat God in hun mond legde. De Geest gaf hun in de mond wat ze moesten spreken, ze werden door God geleerd, geleid en gesterkt, zoals Jezus hen eerder ook had gezegd “de Trooster, de Heilige Geest, die de Vader zenden zal in mijn naam, die zal u alles leren en u te binnen brengen al wat Ik u gezegd heb” Johannes 14:26 en “doch wanneer Hij komt, de Geest der waarheid, zal Hij u de weg wijzen tot de volle waarheid; want Hij zal niet uit Zichzelf spreken, maar al wat Hij hoort, zal Hij spreken en de toekomst zal Hij u verkondigen” Johannes 16:13(vgl 2 Petrus 1:20-21; Efeziërs 3:3-5; 1 Korintiërs 2:6-13; 2 Timoteus 3:16) .

13:12 En de ene broeder zal de andere broeder overleveren tot de dood, en de vader het kind; en de kinderen zullen opstaan tegen de ouders, en zullen hen doden.
De vervolging zou zich niet enkel tot de apostelen beperken, de ene broeder zou de andere overleveren tot de dood, maar ook een vader zijn kind en kinderen zouden opstaan tegen hun ouders om hen te doden. Deze haat was er omwille van het geloof in Christus. Haat gedreven door godsdienstwaanzin heeft in de geschiedenis van de mensheid geleid tot de gruwelijkste vervolgingen en oorlogen. Tacitus schrijft dat tijdens de vervolging van de christenen onder Nero, christenen elkaar hebben verraden (di afvallige christenen). Jezus had eerder gezegd “Meent niet, dat Ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde; Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard. Want Ik ben gekomen om tweedracht te brengen tussen een man en zijn vader en tussen een dochter en haar moeder en tussen een schoondochter en haar schoonmoeder; en iemands huisgenoten zullen zijn vijanden zijn” Matteus 10:34-36. De haat tegen Christus is vaak sterker dan de liefde voor het familielid dat gelooft.

13:13 En gij zult gehaat worden door allen, om Mijns Naams wil; maar wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden.
Allen zouden de apostelen en hen die in het woord van de apostelen geloofden (Johannes 17:20), haten (vgl Handelingen 28:22; Jacobus 4:4; 1 Petrus 2:12; 3:16; 4:14-16). In de bergrede zei Jezus “Zalig de vervolgden om der gerechtigheid wil, want hunner is het Koninkrijk der hemelen. Zalig zijt gij, wanneer men u smaadt en vervolgt en liegende allerlei kwaad van u spreekt om Mijnentwil. Verblijdt u en verheugt u, want uw loon is groot in de hemelen; want alzo hebben zij de profeten voor u vervolgd” Matteus 5:10-12. De tegenstand moest hen duidelijk maken dat zij leden om de Naam van Christus en dat zij daardoor zalig waren. Ze moesten volharden tot het einde om zalig te worden en niet opgeven. “Doch geen haar van uw hoofd zal teloor gaan; door uw volharding zult gij uw leven verkrijgen” Lukas 21:18-19. Dit betekende niet dat ze niet zouden lijden, maar dat hun hemelse Vader hen behouden uit de verwoesting van Jeruzalem zou brengen als ze zouden luisteren naar de woorden dezer profetie. Tot nu toe heeft Jezus gesproken over de tekenen die het einde van Jeruzalem voorafgingen, maar die het einde nog niet waren. Maar nu gaat Jezus de zeggen wanneer het zal gebeuren.

13:14 Wanneer gij dan zult zien de gruwel der verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, staande waar het niet behoort, (die het leest, die merke daarop!) alsdan, die in Judéa zijn, dat zij vluchten op de bergen.
“Zodra gij nu Jeruzalem door legerkampen omsingeld ziet, weet dan, dat zijn verwoesting nabij is. Laten dan die in Judea zijn, vluchten naar de bergen, en die binnen de stad zijn, de wijk nemen, en die op het land zijn, er niet binnengaan, want dit zijn de dagen van vergelding, waarin alles wat geschreven is, in vervulling gaat” Lukas 21:20-22.
Daniël had geprofeteerd over een gruwel der verwoesting en over de tijd dat slachtoffer en spijsoffer zouden ophouden (Daniël 9:24-27). Jezus zegt dat de omsingeling van Jeruzalem door legerkampen de vervulling is van die profetie. Zij zouden deze “op de heilige plaats zien staan” Matteus 24:15. Nadat door hongersnood de Joodse verdediging ernstig was verzwakt, begon Titus in 70 na Christus met de laatste belegering van Jeruzalem om een einde te brengen aan de Joodse opstand die al 4 jaar duurde. Jeruzalem viel en de tempel werd verwoest (bron: wikipedia http://nl.wikipedia.org/wiki/Joodse_oorlog). Jezus waarschuwde de apostelen en hen die in hun woord geloofden om te vluchten wanneer zij Jeruzalem omsingeld zagen. Zij die in de stad waren moesten eruit wegvluchten naar de bergen en zij die op land waren moesten niet in de stad gaan. De verwoesting zou dan nabij zijn, want dit waren de dagen van de vergelding (Matteus 23:34-39 !!!). Het feit dat Jeruzalem in 70 nCh is verwoest laat zien dat Jezus’ Woorden zegt “Voorwaar, Ik zeg u, dit geslacht zal geenszins voorbijgaan, voordat dit alles geschiedt” Matteus 24:34een kleine 40 jaar later daadwerkelijk in vervulling zijn gegaan. De vernietiging van Jeruzalem en haar heiligdommen is de verwoesting waarvan Daniël zei dat ze op het einde van de 70 weken zou komen. Dit was het oordeel van God over Israel en het einde van de Joodse tempeldienst want zonder tempel konden de Joden hun godsdienst niet meer uitvoeren.

13:15 En die op het dak is, kome niet af in het huis, en ga niet in, om iets uit zijn huis weg te nemen.
Zij die op de daken van hun huizen waren moesten niet eerst nog wat bezittingen proberen mee te nemen, want de Romeinse troepen zouden Jeruzalem volledig gaan omsingelen.
Merk op dat wanneer Jezus wederkomt op de oordeelsdag, ongelovigen zullen worden gestraft, de aarde zal worden vernietigd en de gelovigen met Christus in de hemel zullen zijn (2 Tessalonissenzen 1:7-10; 2 Petrus 3:7-13; 1 Tessalonissenzen 4:15-17). Dit laat zien dat vluchten totaal niet mogelijk is op de oordeelsdag zoals Jezus ook bevestigt “Doch van die dag en van die ure weet niemand, ook de engelen der hemelen niet, ook de Zoon niet, maar de Vader alleen … Daarom, weest ook gij bereid, want op een uur, dat gij het niet verwacht, komt de Zoon des mensen” Mattheus 24:36,44 (vgl 1 Tessalonissenzen 5:3-5). Dus als Jezus hier in Marcus 13:15 zegt van te vluchten, spreekt Hij wel degelijk over tijden en gelegenheden die ze konden herkennen opdat ze konden vluchten., dus gaat het hier over de verwoesting van Jeruzalem in 70 nCh en niet over een tijd die nog in onze toekomst ligt.

13:16 En die op de akker is, kere niet weer terug, om zijn kleed te nemen.
Zij die op de akkers waren, moesten niet terugkeren naar de stad om wat klederen mee te nemen.

13:17 Maar wee de bevruchte en de zogende vrouwen in die dagen!
Jezus uit zijn bezorgdheid over zwangere en zogende vrouwen in die dagen. Een snelle en voorspoedige vlucht lag niet voor de hand omdat de zwangerschap en zogende kinderen de vlucht bemoeilijkten. De wraak die over Jeruzalem zou komen was groot en wee diegene die achterbleef! De Romeinen slachtten hele families af en overlevenden werden als slaven verkocht. “Want er zal grote nood zijn over het land en toorn over dit volk,  en zij zullen vallen door de scherpte des zwaards en als gevangenen weggevoerd worden onder alle heidenen, en Jeruzalem zal door heidenen vertrapt worden, totdat de tijden der heidenen zullen vervuld zijn” Lukas 21:23-24.

13:18 Doch bidt, dat uw vlucht niet geschiede des winters.
Ze moesten bidden dat hun vlucht niet in de winter zou vallen, omdat ook de winter hun vlucht uit Jeruzalem zou bemoeilijken. Hoewel de toorn over Jeruzalem niet was te vermijden, konden ze wel bidden dat hun vlucht voorspoedig mocht zijn. “Bid, dat uw vlucht niet in de winter valle en niet op een sabbat” Matteus 24:20. Men zegt dat op de sabbat de poorten van de stad werden gesloten waardoor vluchten onmogelijk was, daarom moesten zij ook bidden de omsingeling niet op een sabbat zou zijn.

13:19 Want die dagen zullen zulke verdrukking zijn, welker gelijke niet geweest is van het begin der schepselen, die God geschapen heeft, tot nu toe, en ook niet zijn zal.
De intensiteit Jeruzalems belegering, de gevolgen van  haar verwoesting, en Gods vergelding over het ongeloof van het Joodse volk kent zijn gelijke niet in de geschiedenis van de mensheid. Israel had al moeilijke tijden van oorlog en onderdrukking meegemaakt en was al 2-maal in ballingschap gevoerd, maar deze belegering zou dat allemaal overtreffen. Josephus schrijft in zijn boek ‘De Joodse Oorlog’ over de belegering dat hij van geen enkele stad weet die zulk een ellende heeft meegemaakt sinds het begin van de wereld. Hij zei ‘Als echter iemand mij onterecht kwalijk neemt, dat ik zo emotioneel ben als ik het heb over die tirannen of terroristen, of als ik het rampzalige lot van mijn stad zo diep betreur, moet hij mij daarin maar laten begaan, hoewel ik weet dat het in strijd is met een onbevooroordeelde geschiedschrijving. Ons Jeruzalem had onder het bewind van de Romeinen een grotere voorspoed en geluk bereikt dan welke andere stad dan ook, maar viel daarna terug in de meeste barre ellende. Ik denk dat alle rampspoed van alle mensen, vanaf het begin van de wereld, in het niet valt vergeleken met de ellende van de Joden. En dan te bedenken dat zij dat allemaal aan zichzelf te wijten hebben’. Verder zegt Josephus ‘Roman soldiers went in numbers into the lanes of the city, with their swords drawn, they slew those whom they overtook, without mercy, and set fire to the houses wither the Jews were fled, and burnt every soul in them, and laid waste a great many of the rest; and when they were come to the houses to plunder them, they found in them entire families of dead men, and the upper rooms full of dead corpses, that is of such as died by the famine; they then stood in horror at this sight, and went out without touching anything. But although they had this commiseration for such as were destroyed in that manner, yet had they not the same for those that were still alive, but they ran every one through whom they met with, and obstructed the very lanes with their dead bodies, and made the whole city run down with blood, to such a degree indeed that the fire of many houses was quenched with these men's blood’ (The Wars Of The Jews, 6:8:5).

13:20 En indien de Heere de dagen niet verkort had, geen vlees zou behouden worden; maar om de uitverkorenen, die Hij heeft uitverkoren, heeft Hij de dagen verkort.
Josephus zegt dat Titus eerst de inwoners van Jeruzalem wilde uithongeren (Joodse Oorlogen, boek I. 12,1). Daarom bouwde hij een muur en een gracht om de stad waardoor geen voedsel, noch mensen de stad binnen of buiten konden. Maar omdat zijn aanwezigheid door omstandigheden in Rome nodig was, zag hij af van een lange belegering en drong de stad binnen en veroverde haar. De dagen van de belegering werden daarom ingekort. Door de tijd heen heeft God mensen uitverkoren. In het nieuwe testament zijn de uitverkorenen de christenen (1 Petrus 1,1-2), nl de geroepen heiligen (Romeinen 1:7), die God Zich heeft uitverkoren toen Hij hen riep door het evangelie ter behoudenis  (2 Tessalonissenzen 2:13-15; 1 Tessalonissenzen 1:4-7; vgl Efeziërs 1:3-6). De christenen zijn Gods uitverkoren volk geworden doordat het verkoren volk Israel Christus heeft verworpen. God had ervoor gekozen om de Christus te laten voortkomen uit het volk Israel, toen hij aan Abraham de belofte deed dat door hem alle geslachten op aarde zouden gezegend worden (Genesis 12:1-3). Maar toen Israel de beloofde Christus en Zijn evangelie verwierpen, verwierpen zij God en daardoor werden zij Zijn vijanden. In Romeinen 11 legt Paulus uit dat het vleselijke Israel slechts ten dele is verworpen, gezien hijzelf als Jood christen is geworden (11:1-2). Zij die zich uit de Joden bekeren tot Christus worden terug bij Gods volk gevoegd (11:13-24; vgl Matteus 21:33-43).
Uitverkoren kan dus in Markus 13:20 verwijzen naar de christenen die in Jeruzalem zijn gebleven tijdens de belegering ondanks Jezus’ waarschuwingen om te vluchten, of het kan verwijzen naar hen die zich uit de Joden tot Christus zouden bekeren in deze tijden van grote duisternis, gezien de belegering het hele Joodse volk zou kunnen hebben uitgeroeid. Daarom heeft God deze dagen verkort, Hij bepaalde hoelang de verdrukking duurde.

13:21 En alsdan, zo iemand tot u zal zeggen: Ziet, hier is de Christus; of ziet, Hij is daar; gelooft het niet.
Jezus waarschuwt Zijn discipelen nogmaals voor de verleidingen in die dagen. De Joden verwachtten nog steeds de Messias die zij in Christus niet hebben erkend, deze zogezegde messias zou Jeruzalem dan komen verlossen van de verdrukking van Rome. De satan, die zich voordoet als een engel des lichts (2 Korintiërs 11:14), zal in deze tijden gebruik maken om de uitverkorenen te verleiden tot afval en wetteloosheid (2 Tessalonissenzen 2:8-12). Wanneer er mensen kwamen die zeiden dat de Christus hier of daar was, dan moesten zij het niet geloven. Psalm 110:1-2,5-6  leert ons dat Christus regeert aan Gods rechterhand en dat Hij natiën gebruikt als instrumenten van Zijn wraak (vgl 1 Korintiërs 15:23-27; Handelingen 2:30-36). Zo leert het oude testament ons dat God Israel strafte dmv Assyrië en Juda dmv Babylon (Jesaja 5:5-7; Habakuk 1:6-11). Het volgen van deze valse messiassen zou hen in strijd met God brengen omdat Christus Rome gebruikte om Israel te straffen.

13:22 Want er zullen valse christussen, en valse profeten opstaan, en zullen tekenen en wonderen doen, om te verleiden, indien het mogelijk ware, ook de uitverkorenen.
Er zouden in deze verwarde tijden valse Christussen en valse profeten opstaan, die tekenen en wonderen doen om mensen te verleiden (vgl Deuteronomium 13:1-3; 18:15). Josephus schrijft in zijn boek de Joodse oorlogen in hoofdstukken 4, 5 en 6 over de leugenachtige profeten die er waren voor en tijdens de belegering van Jeruzalem. De uitverkorenen in Christus mochten zich niet laten verleiden door hen en hun bedrieglijke krachten.

13:23 Maar gij ziet toe; ziet, Ik heb u alles voorzegd!
Jezus waarschuwt Zijn discpelen dat ze waakzaam moesten zijn omdat Hij hen alles had voorzegd. Wanneer deze dingen begonnen te gebeuren moesten ze denken aan wat Jezus hen had gezegd. Het spreekwoord zegt ‘een verwittigd man is er 2 waard’.

13:24 Maar in die dagen, na die verdrukking, zal de zon verduisterd worden, en de maan zal haar schijnsel niet geven.
In die dagen, na de verdrukking van de verwoesting van Jeruzalem zal de zon verduisterd worden en de maan zal haat licht niet meer geven. Jezus, een bekwaam leraar van de oudtestamentische geschriften (Lukas 2:46-47), gebruikt hier dezelfde profetische taal. Jesaja profeteerde tegen Babel (Jesaja 13:1,10,17) dat God de Meden tegen hen zou opwekken om weer te geven dat hun heerschappij tot een einde zou komen (Jesaja 13:19). In Ezechiël 32:7-8 worden deze profetische woorden gebruikt om het einde van de macht van de Egyptische farao aan te geven. In Jesaja 34:4-5 wordt de val van Edom aangegeven door gelijkaardige taal. Evenzo profeteert Jezus hier in Marcus 13:24 tegen Jeruzalem dat haar einde is gekomen en gebruikt Hij dezelfde elementen die de ondergang van een volk of een grootse gebeurtenis weergeven. In Joel 2:1,10, 28-32 spreekt de profeet met gelijkaardige profetische woorden over de grote, geduchte dag des Heren die zou komen. In Handelingen 2:14-36 leert de apostel Petrus ons dat deze profetie gaat over de uitstorting van de Heilige Geest op de pinksterdag en het begin van de verkondiging van het evangelie hoewel het taalgebruik de onkundige bijbellezer ertoe zou kunnen aanzetten om te denken dat Jezus spreekt over de dag dat de wereld geoordeeld zal worden, nl over de wederkomst.

13:25 En de sterren des hemels zullen daaruit vallen, en de krachten die in de hemelen zijn, zullen bewogen worden.
“En er zullen tekenen zijn aan zon en maan en sterren, en op de aarde radeloze angst onder de volken vanwege het bulderen van zee en branding, terwijl de mensen bezwijmen van vrees en angst voor de dingen, die over de wereld komen. Want de machten der hemelen zullen wankelen” Lukas 21:25-26. Babylon (Jesaja 13:10) was net als Jeruzalem verheven boven andere volken zoals de sterren verheven staan in de hemel, maar door hun slechtheid greep God in zoals er staat geschreven “Gerechtigheid verhoogt een volk, maar zonde is een schandvlek der natien” Spreuken 14:34 (vgl Jesaja 10:5-8).

13:26 En alsdan zullen zij de Zoon des mensen zien, komende in de wolken, met grote kracht en heerlijkheid.
“En dan zal het teken van de Zoon des mensen verschijnen aan de hemel en dan zullen alle stammen der aarde zich op de borst slaan en zij zullen de Zoon des mensen zien komen op de wolken des hemels, met grote macht en heerlijkheid” Matteus 24:30.
Rekening houdend met het feit dat Jezus zegt dat al deze dingen over dit geslacht zouden komen (Markus 13:30; Matteus 24:34), moeten deze woorden evenmin letterlijk worden genomen als  de zon die verduisterd zal worden, de maan die haar glans niet meer geeft, de sterren die uit de hemel vallen en de krachten die in de hemel wankelen. We mogen deze woorden daarom niet uitleggen alsof het hier gaat over de wederkomst op de oordeelsdag (vgl 2 Petrus 3:7-13). Over het oordeel dat over Egypte zou komen in oudtestamentische tijden, profeteert Jesaja “De Godsspraak over Egypte. Zie, de Here rijdt op een snelle wolk en komt naar Egypte; dan beven de afgoden van Egypte voor Hem en het hart van Egypte versmelt in zijn binnenste” Jesaja 19:1. Wanneer Jeruzalem viel, zoals voorspeld door Jezus, kon een ieder in haar verwoesting zien dat Jezus kwam in de wolken met grote kracht en heerlijkheid, rijdende op een wolk. De psalmist zegt in Psalm 104:1-3 dat de Here de wolken tot Zijn wagen maakt wanneer Hij Zijn macht uitoefent. Gelijkaardig zegt Jezus tegen de hogepriester “van nu aan zult gij de Zoon des mensen zien, gezeten aan de rechterhand der Macht en komende op de wolken des hemels” Matteus 26:64. Jezus is gezeten aan de rechterhand Gods (Handelingen 2:33; Daniël 7:13-14), waar Hem alle macht is gegeven in de hemel en op de aarde (Matteus 28:18). Wanneer Jezus Zijn macht uitoefent en een oordeel brengt over Jeruzalem dan ziet men Hem figuurlijk komen op de wolken net zoals Egypte de Here op een wolk zag komen.

13:27 En alsdan zal Hij Zijn engelen uitzenden, en zal Zijn uitverkorenen bijeenvergaderen uit de vier winden, van het uiterste der aarde, tot het uiterste des hemels.
Dan zal God zijn engelen (boodschappers) uitzenden om de uitverkorenen bijeen te vergaderen. “Daartoe heeft Hij u ook door ons evangelie geroepen tot het verkrijgen van de heerlijkheid van onze Here Jezus Christus” 2 Tessalonissenzen 2:14. Jeruzalem kon de christenen niet meer vervolgen zoals ze dat tot nu toe hadden gedaan (vgl Handelingen 8:1-3).Jeruzalem verhinderde de mensen om tot Christus te komen, eerst de gelovige Joden en daarna ook de heidenen (Lukas 11:52; 1 Tessalonissenzen 2:14-16). Deze tegenstand werd door God de kop ingedrukt en de boodschappers van het evangelie konden nu het evangelie verkondigen in de vier hoeken van de aarde (Romeinen 10:12-18). Hoewel deze woorden ook gebruikt worden om te verwijzen naar Jezus’ wederkomst (1 Tessalonissenzen 4:17), laten de volgende verzen zien dat ze hier niet in die context worden gebruikt.

13:28 En leert van de vijgeboom deze gelijkenis; wanneer nu zijn tak teder wordt, en de bladeren uitspruiten, zo weet gij, dat de zomer nabij is.
Jezus zegt hen dat ze van de gelijkenis van de vijgeboom het volgende moesten leren: wanneer men ziet dat de tak van de vijgeboom week wordt en bladeren geeft dan weet men dat de zomer nabij is. Zo konden ze aan de symptomen herkennen wat en wanneer deze dingen zouden plaatsvinden.

13:29 Alzo ook gij, wanneer gij deze dingen zult zien geschieden, zo weet, dat het nabij, voor de deur is.
Op dezelfde wijze moesten zij het onderscheid maken dat wanneer ze zagen gebeuren wat Jezus voorspelde, dat het nabij was, dat het voor de deur stond.

13:30 Voorwaar, Ik zeg u, dat dit geslacht niet zal voorbij gaan, totdat al deze dingen zullen geschied zijn.
Dat wat Jezus heeft voorspeld in de voorgaande verzen zou zijn vervulling kennen in dit geslacht, nl de Joden tot wie hij deze woorden spreekt. Die generatie zou niet voorbijgaan totdat alles wat Jezus tot nu toe heeft voorspeld zou zijn geschied. Dit laat ook zien dat de voorgaande woorden niet gesproken zijn in relatie tot de wederkomst van Christus, maar in relatie tot de verwoesting van Jeruzalem, de tempel en het einde van de Joods natie als Gods volk. Vergeet niet dat Jezus voor deze profetie over de val van Jeruzalem tegen de Joden had gezegd “opdat over u kome al het rechtvaardige bloed, dat vergoten werd op de aarde van het bloed van Abel, de rechtvaardige, tot het bloed van Zacharias, de zoon van Berekja, die gij vermoord hebt tussen het tempelhuis en het altaar. Voorwaar, Ik zeg u: Al deze dingen zullen komen over dit geslacht” Matteus 23:35-36.
Gelijkaardig had Jezus eerder gezegd “Ik zeg u in waarheid, er zijn sommigen onder degenen die hier staan, welke voorzeker de dood niet zullen  smaken, voordat zij het Koninkrijk Gods gezien hebben” Lukas 9:27. In de eerste eeuw na Christus zegt Paulus dat de christenen overgebracht waren van het Koninkrijk van de Zoon (Kolossenzen 1:13-14). Dus als Jezus zegt dat die dingen in die generatie in vervulling zouden gaan, dan zou dat ook zo zijn (vgl Jesaja 40:8; 55:11; 1 Petrus 1:24-25). Zij die anders zeggen, noemen God een leugenaar (Titus 1:2).

13:31 De hemel en de aarde zullen voorbijgaan; maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan.
In 2 Petrus 3:10-13 zegt Petrus dat de huidige hemel en aarde zullen verdwijnen en vervangen worden door een nieuwe hemel en aarde (Hebreën 1:10-12). Jezus zegt dit ook, nl dat de hemel en aarde voorbij zullen gaan, maar in tegenstelling tot datgene wat zal voorbijgaan zegt Jezus dat Zijn Woorden niet zullen voorbijgaan.

13:32 Maar van die dag en die ure weet niemand, noch de engelen, die in de hemel zijn, noch de Zoon, dan de Vader.
Waar Jezus tot nu toe gesproken heeft over die dagen en de tekenen waaraan die dagen konden worden herkend (Markus 13:17, 19, 24), spreekt hij nu over één specifieke dag en een uur waarvan niemand weet. Hoewel Jezus Gode gelijk was (Filippenzen 2:6), moest ook Jezus groeien in kennis en wijsheid (Lukas 2:52). Niet de engelen in de hemel, noch de Zoon, maar alleen de Vader weet van die dag. Jezus sprak wat Hij van de Vader had gehoord (Johannes 8:26, 38; 12:49; 14:10). Dit waren dingen waarover de Vader de beschikking aan Zichzelf heeft gehouden (Handelingen 1:7). Dus alleen de Vader weet van de dag en de ure dat de hemel en aarde zullen verdwijnen, nl de dag dat Jezus wederkomt. Deze dag komt als een dief in de nacht (1 Tessalonissenzen 5:2). Jezus gaat nu van het tijdelijk, plaatselijk oordeel van Jeruzalem over naar het eeuwige universele oordeel van de mensheid (vgl Matteus 24:37-42). Zie nogmaals de vergelijking:

-“Die generatie” Matt 23:36 -“Abnormale tijden gaan vooraf” Matt 24:4-13 -“In die dagen”Matt 24:19,22,29 -“Zij zullen het weten” Matt 24:15,33 -“Tijd om te vluchten naar de bergen” Matt 24:16 -“Beperkt, plaatselijk oordeel over het volk Israel” Matt 24:15-22 -“Op voorhand waarschuwingen” Matt 24:32-33 -“Spoedig te komen oordeel” Matt 24:15-16   -“Oordeel op aarde” Matt 24:15-18

-“Al de volken” Matt 25:32 -“Normale tijden” Matt 24:37-42 -“Op die dag” Matt 24:36,42,44,50; 25:13 -“Zij zullen het niet weten” Matt 24:36,42,44,50; 25:13 -“Geen tijd om te vluchten” Matt 24:39 -“Universeel oordeel over alle volken der aarde” Matt 25:31-46 -“Geen waarschuwing” Matt 24:43-44 -“Uitgesteld oordeel” Matt 24:48-50; 25:5,19   -“Oordeel in de hemel” Matt 25:31

13:33 Ziet toe, waakt en bidt; want gij weet niet, wanneer de tijd is.
“Waakt dan, want gij weet niet, op welke dag uw Here komt” Matteus 24:42. “Ziet toe op uzelf, dat uw hart nimmer bezwaard worde door roes en dronkenschap en zorgen voor levensonderhoud, en die dag niet plotseling over u kome, als een strik. Want hij zal komen over allen, die gezeten zijn op het oppervlak der ganse aarde. Waakt te allen tijde, biddende, dat gij in staat moogt wezen te ontkomen aan alles wat geschieden zal, en gesteld te worden voor het aangezicht van de Zoon des mensen” Lukas 21:34-36. Omdat ze niet wisten van die dag en van die ure, moesten de discipelen toezien op hun wandel (Efeziërs 5:15-17), ze moesten waken en bidden dat ze altijd klaar zouden zijn om God te ontmoeten.

13:34 Gelijk een mens, buitenslands reizende, zijn huis verliet, en zijn dienstknechten macht gaf, en elk zijn werk, en de deurwachter gebood, dat hij zou waken;
Ook om dit punt te maken spreekt Jezus in een gelijkenis. Een mens gaat naar het buitenland op reis en liet zijn huis over aan zijn slaven. Dezen kregen een volmacht om te handelen en elk kreeg zijn werk. De deurwachter kreeg de opdracht om te waken. In Matteus 24:36-25:30 geeft Jezus nog verschillende gelijkenissen die het volgende moet leren “Daarom, weest ook gij bereid, want op een uur, dat gij het niet verwacht, komt de Zoon des mensen. Wie is dan de trouwe en verstandige slaaf, die de heer over zijn dienstvolk gesteld heeft om hun op tijd hun voedsel te geven? Zalig die slaaf, die zijn heer bij zijn komst zo bezig zal vinden” Matteus 24:44-46.
Het Woord van God is een betrouwbare gids om de mens Gods volkomen te maken, tot alle goed werk volkomen toe te rusten (2 Timoteus 3:14-16). Wanneer we de leer van Jezus en zijn apostelen navolgen dan weten we hoe we ons moeten gedragen “Mocht ik nog uitblijven, dan weet gij, hoe men zich behoort te gedragen in het huis Gods, dat is de gemeente van de levende God, een pijler en fundament der waarheid” 1 Timotheus 3:15 (vgl 1 Petrus 4:15). Zij die in de leer van Christus blijven hebben zowel de Vader als de Zoon (2 Johannes 9), zij die overtreden hebben de Zoon niet. “Daarom, mijn geliefde broeders, weest standvastig, onwankelbaar, te allen tijde overvloedig in het werk des Heren, wetende, dat uw arbeid niet vergeefs is in de Here” 1 Korintiërs 15:58.

13:35 Zo waakt dan (want gij weet niet, wanneer de heer des huizes komen zal, des avonds laat, of te middernacht, of met het hanengekraai, of in de morgenstond);
“Maar als die slaaf slecht was, en in zijn hart zou zeggen: Mijn heer blijft uit, en hij zou beginnen zijn medeslaven te slaan en met de dronkaards zou eten en drinken, dan zal de heer van die slaaf komen op een dag, dat hij het niet verwacht, en op een uur, dat hij het niet weet, en hij zal hem folteren en hem in het lot der huichelaars doen delen. Daar zal het geween zijn en het tandengeknars” Matteus 24:48-51. Christenen moeten steeds toezien op hun leven, dat ze in het licht wandelen gelijk Gij in het licht is (1 Johannes 1:7), om heilig te zijn gelijk Hij heilig is (1 Petrus 1:15-16) en om niet nalatig te zijn want in zo iemand heeft God geen behagen (Hebreën 10:37-39).

13:36 Opdat hij niet onvoorziens komt, en u slapende vindt.
Gods kinderen worden gekenmerkt door geloof dat door liefde werkt (Galaten 5:6). Zij die niet bezig zijn met Gods Wil zullen slapende gevonden worden “hij zal hem folteren en hem in het lot der huichelaars doen delen. Daar zal het geween zijn en het tandengeknars” Matteus 24:51.

13:37 En wat Ik u zeg, dat zeg Ik allen: Waakt.
Daarom dat Jezus hen waarschuwt om te waken, alert te zijn. We zijn gewaarschuwd!  

14:1 En het pascha, en het feest der ongezuurde broden was na twee dagen. En de overpriesters en de Schriftgeleerden zochten, hoe zij Hem met listigheid vangen en doden zouden.
“En het geschiedde, toen Jezus al deze woorden geeindigd had, dat Hij tot zijn discipelen zeide: Gij weet, dat het over twee dagen Paasfeest is, en alsdan wordt de Zoon des mensen overgeleverd om gekruisigd te worden” Matteus 26:1-2.
(vgl Johannes 11:55; 13:1). Het Passcha was een jaarlijks feest ter gedachtenis dat de engel des doods het volk was voorbijgegaan in de nacht dat de eerstgeborenen van de Egyptenaren werden gedood (Exodus 12:1-14). Gedurende het feest van de ongezuurde broden mochten ze vanaf de 14^de dag van de maand tot de avond van de 21^ste dag van de maand niets gezuurd eten, noch in huis hebben (Exodus 12:15-20, zie ook Leviticus 23:5-6; Numeri 28:16-17). “Het feest nu der ongezuurde broden, dat Pascha genoemd wordt, naderde” Lukas 22:1.
De Joodse leiders konden niets inbrengen tegen Jezus’ Woorden en daarom waren ze op zoek hoe ze Jezus door een list konden vangen en doden. “Toen kwamen de overpriesters en de oudsten des volks bijeen in het paleis van de hogepriester, genaamd Kajafas, en zij beraamden een plan om Jezus door list in handen te krijgen en te doden” Matteus 26:3-4, “want zij waren bang voor het volk” Lukas 22:2.

14:2 Maar zij zeiden: Niet in het feest, opdat niet misschien oproer onder het volk worde.
De Joden kwamen van heinde en ver om het feest van de ongezuurde broden te gedenken. Jezus was zeer geliefd door het volk (Markus 11:1-10) en de mensen hoorden hem graag spreken (Markus 12:37). De Joodse leiders wilden Hem daarom niet gedurende het feest gevangennemen gezien zij vreesden voor een opstand van het volk.

14:3 En toen Hij te Bethanië was, in het huis van Simon, de melaatse, waar Hij aan tafel zat, kwam een vrouw, hebbende een albasten fles met zalf van onvervalste nardus, van grote prijs; en de albasten fles gebroken hebbende, goot die op Zijn hoofd.
Toen Jezus aantafel zat in Bethanië, in het huis van een zekere Simon die melaats was geweest, kwam een vrouw Hem zalven. Johannes leert ons dat deze vrouw Maria was “Jezus dan kwam zes dagen voor het Pascha te Betanie, waar Lazarus was, die Jezus uit de doden had opgewekt. Zij richtten daar dan een maaltijd voor Hem aan en Marta bediende, en Lazarus was een van hen, die met Hem aan tafel waren. Maria dan nam een pond echte, kostbare nardusmirre, en zij zalfde de voeten van Jezus en droogde zijn voeten af met haar haren; en de geur der mirre verspreidde zich door het gehele huis” Johannes 12:1-3. Zij zalfde zowel Jezus’ voeten die ze met haar haren afdroogde, als Jezus’ hoofd als blijk van eerbied en erkenning (vgl Lukas 7:37-38). De olie die zij daarvoor gebruikte was zeer waardevol. Nardus was een plant uit Oost-Azië waarvan uit de wortel olie werd bereid.

14:4 En er waren sommigen, die dat zeer kwalijk namen bij zichzelf, en zeiden: Waartoe is dit verlies van de zalf geschied?
Sommigen, met Judas als woordvoerder (Johannes 12:4), namen het Maria zeer kwalijk dat zij dit deed. “Toen de discipelen dit zagen, waren zij verontwaardigd en zeiden: Waartoe die verkwisting?” Matteus 26:8.

14:5 Want deze had boven de driehonderd penningen verkocht, en die de armen gegeven kunnen worden; en zij vergrimden tegen haar.
“Maar Judas Iskariot, een van zijn discipelen, die Hem verraden zou, zeide: Waarom is deze mirre niet voor driehonderd schellingen verkocht en aan de armen gegeven? Maar dit zeide hij niet, omdat hij zich om de armen bekommerde, maar omdat hij een dief was en als beheerder der kas de inkomsten wegnam” Johannes 12:4-6.
Deze olie werd volgens hem geschat op meer dan 300 penningen, wat gelijkstond aan een jaarloon van een dagloner (vgl Matteus 20:1-2). Judas de dief, gedreven door geldzucht, zorgde ervoor dat ook de andere discipelen tegen Maria tekeer gingen over deze in hun ogen grote verspilling. Judas had dus een dubbele agenda, hij deed alsof hij rechtvaardig was, maar misbruikte iets goed voor zijn eigen zelfzuchtige doeleinden. Wee de mens, die godsdienstig handelt uit eigenbelang! Wee de mens die het Woord van God misbruikt om zonden te verbergen of goed te praten! “En toch staat ongeschokt het hechte fundament Gods met dit merk: De Here kent de zijnen, en: Een ieder, die de naam des Heren noemt, breke met de ongerechtigheid” 2 Timotheus 2:19.

14:6 Maar Jezus zeide: Laat af van haar; wat doet gij haar moeite aan? Zij heeft een goed werk aan Mij gedaan.
Jezus reageert op het felle gedrag van de discipelen en zegt hen dat ze haar met rust moeten laten. De reactie van de discipelen had Maria duidelijk verontrust. Jezus bevestigt dat wat Maria had gedaan een goed werk aan Hem was (vgl Kolossenzen 1:10; Efeziërs 2:8-10; Titus 2:11-14).

14:7 Want de armen hebt gij altijd met u, en wanneer gij wilt, kunt gij hun weldoen; maar Mij hebt gij niet altijd.
(vgl Deuteronomium 15:11). Jezus zegt hen ook waarom Maria een goed werk had gedaan. Hij zou namelijk niet altijd fysiek bij hen blijven gezien hij binnen enkele dagen zou worden gekruisigd, de armen daarentegen zouden er wel altijd zijn. Het is de plicht en een goed werk van de christen om aan Christus te geven wat Hem toekomt, maar ook om aan de armen te geven als dienst aan Christus (Matteus 25:35-45; 1 Johannes 3:16-19).

14:8 Zij heeft gedaan, wat zij kon; zij is van tevoren gekomen, om Mijn lichaam te zalven, tot een voorbereiding ter begrafenis.
Maria wilde haar liefde voor Christus tonen en ze  heeft het gedaan zoals het in haar mogelijkheid was. Ze liet haar toewijding en geloof in Hem zien door het beste van haarzelf te geven. “Jezus dan zeide: Laat haar begaan en het bewaren voor de dag mijner begrafenis” Johannes 12:7, “Want toen zij deze mirre over mijn lichaam uitgoot, heeft zij dat gedaan om mijn begrafenis voor te bereiden” Matteus 26:12.

14:9 Voorwaar zeg Ik u: Alwaar dit Evangelie gepredikt zal worden in de gehele wereld, daar zal ook tot haar gedachtenis gesproken worden, van wat zij gedaan heeft.
Jezus voorspelt dat de daad van Maria in het evangelie zal worden opgenomen. Dat evangelie waarvan Hij eerder had voorspeld dat het in de hele wereld zou worden gepredikt voordat Jeruzalem ten val zou komen, zoals gebeurd is in 70 na Christus (Markus 13:10; 16:15-16; Kolossenzen 1:23).

14:10 En Judas Iskáriot, een van de twaalven, ging heen tot de overpriesters, opdat hij Hem hun zou overleveren.
“En de satan voer in Judas, genaamd Iskariot, die tot het getal der twaalven behoorde. En hij ging heen en besprak met de overpriesters en hoofdlieden, hoe hij Hem aan hen zou overleveren” Lukas 22:3-4. “Toen ging een van de twaalven, genaamd Judas Iskariot, naar de overpriesters, en hij zeide: Wat wilt gij mij geven? Dan zal ik Hem u overleveren” Matteus 26:14-15.
Het plan om Jezus te doden tijdens het Passcha, waarvan de Joodse leiders hadden afgezien omdat ze de reactie van de mensen vreesden, kreeg een nieuwe wending. Judas, gedreven door zondige begeerten, was naar hen toegegaan en vroeg hen hoeveel ze bereid waren hem te betalen als hij Jezus aan hun zou overleveren. Judas begeerde de zonde en opende daardoor de deur voor de satan om binnen te komen.

14:11 En zij, dat horende, waren verblijd, en beloofden hem geld te geven; en hij zocht, hoe hij Hem op een geschikte wijze overleveren zou.
De goddeloze leiders van Israel waren verblijd toen zij een partner in hun zonden vonden. Ze konden hun plan om Jezus zo vlug mogelijk te doden toch uitvoeren. Judas was gelijk hun, zij waren gelijk Judas. “En zij verblijdden zich en kwamen overeen hem geld te geven. En hij stemde daarmede in en zocht een goede gelegenheid om Hem, buiten de schare om, aan hen over te leveren” Lukas 22:5-6. “En zij stelden hem dertig zilverlingen ter hand. En van toen af zocht hij een goede gelegenheid om Hem over te leveren” Matteus 26:15b-16.

14:12  En op de eerste dag van de ongezuurde broden, wanneer zij het pascha slachtten, zeiden Zijn discipelen tot Hem: Waar wilt Gij, dat wij heengaan, en bereiden, dat Gij het pascha eet?
Het was de eerste dag van de ongezuurde broden, wanneer het Pascha werd geslacht (voor Pascha zie commentaar op 14:1). De discipelen waren net als vele andere Joden speciaal naar Jeruzalem gekomen om dit feest te vieren. Ze vragen aan Jezus waar Hij wilde dat ze de voorbereidselen voor het feest zouden treffen (vgl Exodus 12:6-8). Want er moest een lam bekomen, geslacht en klaargemaakt worden. De Joden rekenden hun dagen van zonsondergang tot zonsondergang. Dus in de avondschemering van 14 Nisan, in het begin 15 Nisan werd het paaslam geslacht ter gedachtenis van de bevrijding van de Egyptische slavernij.

14:13 En Hij zond twee van Zijn discipelen uit, en zeide tot hen: Gaat heen in de stad, en u zal een mens ontmoeten, dragende een kruik water, volgt die;
“En Hij zond Petrus en Johannes uit, zeggende: Gaat heen, maakt het Pascha voor ons gereed, opdat wij het kunnen eten. En zij zeiden tot Hem: Waar wilt Gij, dat wij het gereed maken?” Lukas 22:8-9. Petrus en Johannes krijgen de opdracht van Jezus om naar een stad te gaan, waar ze iemand die een waterkruik draagt zullen tegenkomen. Deze moesten zij volgen. Jezus was Alwetend (vgl Markus 11:2-3; Hebreën 4:13).

14:14 En zo waar hij ingaat, zegt tot de heer des huizes: De Meester zegt: Waar is de eetzaal, waar Ik het pascha met Mijn discipelen eten zal?
In het huis waar de kruikdrager binnenging, moesten ze de heer des huizes vragen naar de eetzaal waar Jezus het Pascha met de discipelen zou kunnen eten.

14:15 En hij zal u wijzen een grote opperzaal, toegerust en gereed; bereidt het ons aldaar.
Jezus zei hen dat de heer des huizes hen zou wijzen naar een grote opperzaal die volledig klaar is. “En hij zal u een grote bovenzaal wijzen, van alles voorzien: maakt het daar gereed”Lukas 22:12. Deze kamer was een aparte kamer, meestal op het dak van het huis, waar ze voldoende plaats hadden om de voorbereidingen van het Pascha te treffen en om er samen te eten.

14:16 En Zijn discipelen gingen uit, en kwamen in de stad, en vonden het, gelijk Hij hun gezegd had, en bereidden het pascha.
“En de discipelen deden, zoals Jezus hun had opgedragen, en zij maakten het Pascha gereed” Matteus 26:19. De discipelen vonden de woorden van Jezus zoals Hij ze had voorspeld en ze bereidden het Pascha. Dit gebeurde allemaal voor donderdagavond (op 14 Nisan).

14:17 En toen het avond geworden was, kwam Hij met de twaalven.
En toen het avond geworden was, dus op 15 Nisan, kwam Jezus met de twaalf naar de opperzaal. “En toen het uur aangebroken was, ging Hij aanliggen en de apostelen met Hem” Lukas 22:14. Johannes leert ons dat voor de maaltijd de voeten van de discipelen waste (Johannes 13:1-20).

14:18 En toen zij aanzaten en aten, zeide Jezus: Voorwaar, Ik zeg u, dat een van u, die met Mij eet, Mij zal verraden.
Tijdens het eten van het Pascha zei Jezus “Voorwaar, Ik zeg u, dat een van u Mij verraden zal” Matteus 26:21. “Doch zie, de hand van hem, die Mij verraadt, is met Mij aan de tafel” Lukas 22:21. Zie ook Johannes 13:21-30. De voorkennis dat Judas Hem zou verraden, maakte het verraad niet minder zwaar of pijnlijk. “Na deze woorden werd Jezus ontroerd in de geest en Hij getuigde en zeide: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: een van u zal Mij verraden” Johannes 13:21.

14:19 En zij begonnen bedroefd te worden, en de een na de ander tot Hem te zeggen: Ben ik het? en een ander: Ben ik het?
De discipelen waren gekwetst en verontrust over Jezus’ woorden en begonnen allemaal aan Hem te vragen “Ben ik het?”. “De discipelen zagen elkander aan, in het onzekere, van wie Hij sprak. Een van de discipelen, dien Jezus liefhad, lag aan de boezem van Jezus; hem dan gaf Simon Petrus een wenk en zeide tot hem: Zeg, wie het is, van wie Hij spreekt. Deze, aanstonds zich aan de borst van Jezus werpende, zeide tot Hem: Here, wie is het?” Johannes 13:22-25. “En zij begonnen er onder elkander over te twisten, wie van hen het wel zijn kon, die dat zou doen” Lukas 22:23.

14:20 Maar Hij antwoordde en zeide tot hen: Het is een uit de twaalven, die met Mij in de schotel indoopt.
Jezus zei dat de verrader één van de twaalf was, één die met Hem van dezelfde schotel at. Jezus zei “Die is het, voor wie Ik het stuk brood indoop en wie Ik het geef. Hij doopte dan het stuk brood in en nam het en gaf het aan Judas, de zoon van Simon Iskariot. En na dit stuk brood, toen voer de satan in hem. Jezus dan zeide tot hem: Wat gij doen wilt, doe het met spoed. Maar niemand van de aanliggenden begreep, waartoe Hij hem dit zeide; want sommigen meenden, dat Jezus, omdat Judas de kas hield, tot hem zeide: Koop wat wij nodig hebben voor het feest, of dat hij iets aan de armen moest geven. Hij nam dan het stuk brood en vertrok terstond. En het was nacht.” Johannes 13:26-30.

14:21 De Zoon des mensen gaat wel heen, gelijk van Hem geschreven is; maar wee die mens, door wie de Zoon des mensen verraden wordt! Het ware hem goed, zo die mens niet geboren ware geweest.
“De Zoon des mensen gaat wel heen gelijk van Hem geschreven staat, doch wee die mens, door wie de Zoon des mensen verraden wordt. Het ware voor die mens goed geweest, als hij niet geboren was. Judas, zijn verrader, antwoordde en zeide: Ik ben het toch niet, Rabbi? Hij zeide tot hem: Gij hebt het gezegd” Matteus 26:24-25. De Zoon des mensen zou heengaan zoals de profeten hadden voorspeld (Jesaja 53; Psalm 16:10; 22:1; Lukas 24:44-46), maar wee die mens door wie dit verraad is gekomen. De zondige begeerten van Judas hadden van zijn leven een werktuig van satan gemaakt. God gebruikte Judas’ boos hart om Zijn Wil te volbrengen. God gebruikt de zonde van Judas ten goede voor de mensheid. Maar voor de mens die zich zoals Judas laat leiden door zondige begeerten, is het beter dat hij niet was geboren geweest (Matteus 18:6-7). Het lot van Judas laat zien dat zulke mensen een droevig einde tegemoet gaan, hier in dit leven, maar ook in het hiernamaals (Matteus 27:3-5; Handelingen 1:16-20, 25; Psalm 109:6-20).

14:22 En toen zij aten, nam Jezus brood, en toen Hij gezegend had, brak Hij het, en gaf het hun, en zeide: Neemt, eet, dat is Mijn lichaam.
“En Hij nam een brood, sprak de dankzegging uit, brak het en gaf het hun, zeggende: Dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt; doet dit tot mijn gedachtenis” Lukas 22:19. En terwijl zij aten nam Jezus een stuk ongezuurd brood, sprak een dankzegging uit, brak het en gaf het aan Zijn discipelen en zei “Neemt, eet, dit is mijn lichaam” Matteus 26:26. Dit betekent niet dat het brood letterlijk het lichaam van Christus is, evenmin als Jezus letterlijk een deur is, wanneer Hij zegt “Ik ben de deur” Johannes 10:9. Het betekent dat het brood symbool staat voor het lichaam van Jezus dat voor de mensheid gegeven wordt als offer voor de zonden. Petrus zegt “die zelf onze zonden in zijn lichaam op het hout gebracht heeft, opdat wij, aan de zonden afgestorven, voor de gerechtigheid zouden leven; en door zijn striemen zijt gij genezen” 1 Petrus 2:24 (vgl 1 Korintiërs 11:23-24; 5:7-8; Handelingen 2:41-42; Johannes 1:19).
Het gedachtenismaal is enkel voor hen die leden zijn van het lichaam van Christus om samen als gemeente te eten (1 Korintiërs 10:14-21; 11:20). Het gedachtenismaal is niet het eten een ordinaire maaltijd, want zij die dat doen minachten Gods gemeente (1 Korintiërs 11:22,33). Paulus kwam met de christenen samen op de eerste dag van de week om het brood te breken (Handelingen 20:7).

14:23 En Hij nam de drinkbeker, en gedankt hebbende, gaf hun die; en zij dronken allen daaruit.
“En Hij nam een beker, sprak de dankzegging uit en gaf hun die en zeide: Drinkt allen daaruit. Want dit is het bloed van mijn verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden.” Matteus 26:27-28. Paulus zegt “Evenzo ook de beker, nadat de maaltijd afgelopen was, en Hij zeide: Deze beker is het nieuwe verbond in mijn bloed, doet dit, zo dikwijls gij die drinkt, tot mijn gedachtenis” 1 Korintiërs 11:25. De drinkbeker bevatte de vrucht van de wijnstok. De wijn stond symbool voor het bloed van Christus’ verbond, het nieuwe testament, dat voor velen vergoten wordt. Ook deze moesten zij tot Zijn gedachtenis drinken. De Hebreën-schrijver leert ons dat dit nieuwe verbond in werking is getreden na Jezus’ dood (Hebreën 9:11-18). Elk christen behoort zichzelf te beproeven vooraleer hij/zij deelneemt, want wie op een onwaardige wijze deelneemt zal zich bezondigen aan het lichaam van Christus en brengt daardoor een oordeel over zichzelf (1 Korintiërs 11:27-32).

14:24 En Hij zeide tot hen: Dat is Mijn bloed, het bloed van het Nieuwe Testament, dat voor velen vergoten wordt.
Merk op dat Jezus’ bloed werd vergoten doordat men daardoor vergeving van zonden kan ontvangen. Gelijkerwijs leert Handelingen 2:38 ons dat de mens zich moet bekeren en laten dopen om daardoor de vergeving van zonden te ontvangen. Het oude testament was bezegeld met het bloed van dieren maar dit bloed kon de zonden niet wegnemen (Exodus 24:8; Hebreën 9:19-22; 10:1-4). Jezus’ bloed daarentegen kan de zonden wegnemen (Hebreën 10:15-18; Openbaring 1:5; 1 Johannes 2:2,12; 3:5; 1 Petrus 1:18-21). De mens die in geloof tot Christus komt en in Hem en in Zijn dood wordt gedoopt, wordt gereinigd door Zijn bloed en kan zichzelf een kind van God noemen (vgl Galaten 3:26-27; Romeinen 6:3-4; Hebreën 10:22; Openbaring 5:8-10). Christus is een oorzaak van eeuwig heil voor allen die Hem gehoorzamen (Hebreën 5:9).

14:25 Voorwaar, Ik zeg u, dat Ik niet meer zal drinken van de vrucht van de wijnstok, tot op die dag, wanneer Ik deze nieuw zal drinken in het Koninkrijk Gods.
“Doch Ik zeg u, Ik zal van nu aan voorzeker niet meer van deze vrucht van de wijnstok drinken, tot op die dag, dat Ik haar met u nieuw zal drinken in het Koninkrijk mijns Vaders” Matteus 26:29. Vgl Kolossenzen 3:1-2; Efeziërs 2:6.

14:26 En toen zij de lofzang gezongen hadden, gingen zij uit naar de Olijfberg. 
Jezus zong met Zijn discipelen geestelijke liederen. Daarna gingen ze naar de Olijfberg.

14:27 En Jezus zeide tot hen: Gij zult in deze nacht allen aan Mij geërgerd worden; want er is geschreven: Ik zal de Herder slaan, en de schapen zullen verstrooid worden.
Jezus bereidt Zijn disicpelen verder voor op Zijn dood en hetgeen ze zouden meemaken. Hij zegt hen dat ze in deze nacht allen aan Hem aanstoot nemen. Dit Griekse woord voor ‘aanstoot’ betekent dat ‘iemand een persoon begint te wantrouwen en te verlaten die hij behoort te vertrouwen en te gehoorzamen’. Deze ergernissen zijn de vervulling van de profetie gegeven in Zacharia 13:7 waar staat geschreven “sla de herder, de schapen worden verstrooid” (P. Canisius -vertaling). (Vgl Romeinen 8:32; 2 Timoteus 4:16). Christus is de herder van de kudde Gods, Hij zorgt voor de kudde door hen naar grazige weiden te leiden, te voorzien van eten en drinken en hen daar te beschermen, en net zoals een schaapsherder een afgedwaald schaap gaar zoeken en terugbrengt, doet ook Christus (Psalm 23; 1 Samuel 17:34; Ezechiel 34:11-12, 16; Jesaja 40:11 Hebreën 13:20; 1 Petrus 2:25;5:4).  Deze profetie laat ook zien dat het lijden en sterven van Christus in overeenstemming was met Gods eeuwige voornemen. Jezus had eerder al gezegd: “Ik ben de goede herder. De goede herder zet zijn leven in voor zijn schapen” Johannes 10:11 (vgl Psalm 100:3; Johannes 10:16, 16:1,32). Nu het moment is gekomen dat Hij Zijn leven zou inzetten voor Zijn schapen, zouden de schapen verward en verstrooid worden. Ze zouden beschaamd worden om Jezus als leraar te hebben en om zichzelf als Zijn discipelen te erkennen. Gebrek aan geloof en geleid door angst zouden ze Christus in de steek laten.

14:28 Maar nadat Ik zal opgestaan zijn, zal Ik u voorgaan naar Galiléa.
In deze moeilijke tijden dat Jezus zou sterven en Zijn discipelen Hem in de steek zouden laten, geeft Hij hen een belofte. Eerder had Jezus al gezegd dat Hij op de derde dag zou opstaan (Markus 8:31; 9:31; 10:34). Nu spreekt Jezus wat er zal gebeuren nadat Hij is opgestaan uit de dood, nl “Ik zal u voorgaan naar Galiléa”. De discipelen zouden dus na Zijn dood terugkeren naar Galilea, naar hun thuis.

14:29 En Petrus zeide tot Hem: Of zij ook allen geërgerd werden, zo zal ik toch niet geërgerd worden.
Petrus was vlug om grote woorden te spreken, hij gedroeg zich impulsief, nog niet zolang geleden vroeg hij aan Jezus of hij diegene was die Hem zou verraden wat blijk gaf van twijfel in zijn eigen persoon (Markus 14:18-19). Petrus sprak met een zekere hoogmoed dat hij nooit zou geërgerd worden aan Hem. De anderen, ja die misschien wel, maar hij nooit. Jezus’ gevangenname en dood zou geen struikelblok voor hem zijn. Petrus’ reactie gaf blijk van een sterke liefde voor Jezus, maar ook van teveel vertrouwen in zijn eigen kunnen. “Wie op eigen hart vertrouwt, is een dwaas” Spreuken 28:26a (vgl 1 Korintiërs 10:12). Petrus

14:30 En Jezus zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, dat heden in deze nacht, eer de haan tweemaal gekraaid zal hebben, gij Mij driemaal zult verloochenen.
Jezus voorspelt dat Petrus Hem in diezelfde nacht driemaal zou gaan verloochenen, hij zou gaan ontkennen dat hij Jezus kende. Dit zou gebeuren voordat de haan tweemaal had gekraaid. Matteus en Lukas verwijzen naar het kraaien van de haan als het moment voor Petrus dat hij zich zou herinneren wat Jezus had gezegd, terwijl Markus meer specifiek zegt dat de haan niet tweemaal zou hebben gekraaid, voordat Petrus Jezus zou hebben verloochend. In Marcus 13:35 maakt Jezus het onderscheid tussen het kraaien van de haan te middernacht en ’s morgens vroeg (vgl Markus 13:35).

14:31 Maar hij zeide nog des te meer: Al moest ik met U sterven, zo zal ik U geenszins verloochenen. En eveneens zeiden zij ook allen.
Maar doordat Jezus hem zei dat hij Hem zou gaan verloochenen, zei Petrus met meer inspanning en grotere kracht dat dat nooit zou gebeuren. “Hij zeide tot Hem: Here, met U ben ik bereid ook gevangenis en dood in te gaan!” Lukas 22:33 (zie ook 22:31-32). Hij had de wil en het zelfvertrouwen om met Jezus te lijden en te sterven, maar hij hield niet genoeg rekening met de kracht van de tegenstander en zijn eigen zwakte. Deze blindheid zorgde ervoor dat hij Jezus’ waarschuwing  niet in acht nam. Hij had goede voornemens, maar berustte teveel op zijn eigen kracht! (vgl Jakobus 4:13-15) De andere apostelen  volgden Petrus in dit gedrag.

14:32 En zij kwamen in een plaats, welker naam was Gethsémané, en Hij zeide tot Zijn discipelen: Zit hier neer, totdat Ik gebeden zal hebben.
“Na dit gezegd te hebben, ging Jezus met zijn discipelen naar de overzijde van de beek Kidron, waar een hof was, die Hij met zijn discipelen binnenging. En ook Judas, zijn verrader, wist die plaats, omdat Jezus daar dikwijls was samengekomen met zijn discipelen” Johannes 18:1-2. “En Hij verliet de stad en ging, zoals Hij gewoon was, naar de Olijfberg. En ook zijn discipelen volgden Hem. En toen Hij aan die plaats gekomen was, zeide Hij tot hen: Bidt, dat gij niet in verzoeking komt. En Hij zonderde Zich van hen af, ongeveer een steenworp ver, knielde neder en bad …” Lukas 22:39-41. Jezus zei tegen Zijn discipelen om zich neer te zetten “terwijl Ik heenga om daar te bidden” Matteus 26:36.

14:33 En Hij nam met Zich Petrus, en Jakobus, en Johannes, en begon verbaasd en zeer beangst te worden;  
Na de 8 discipelen gezegd te hebben om zich neer te zetten, neemt Jezus Petrus, Jakobus en Johannes met zich mee. Naarmate Zijn verraad dichterbij komt, wordt Jezus zeer verschrikt en beangstigd, Hij worstelde in zijn mens-zijn met deze gevoelens, maar liet het ondanks deze zware strijd niet na om Zich te keren in gebed tot Zijn Vader. Jezus leerde van wat Hem overkwam (Hebreën 5:7-10). Het is de derde gelegenheid die we terugvinden waarbij Jezus deze 3 discipelen apart neemt. De genezing van Jaïrus’ dochter (Markus 5:37) en de gedaanteverandering (Markus 9:2) zijn de andere twee gelegenheden.

14:34 En zeide tot hen: Mijn ziel is geheel bedroefd tot de dood toe; blijft hier, en waakt.
Zich richtende tot de Petrus, Jakobus en Johannes zegt Jezus “Mijn ziel is zeer bedroefd, tot stervens toe; blijft hier en waakt met Mij” Matteus 26:38. Jezus’ ziel werd overspoeld met angst dat Hij dacht dat Hij eraan zou sterven. Hij vraagt hen om daar te blijven en samen met Hem te waken. Jezus had nood aan de nabijheid van Zijn discipelen, opdat dezen met Hem zouden kunnen waken (vgl Efeziërs 6:18-19). Het is niet dat de discipelen het lijden zouden kunnen wegnemen, noch wordt dat van hen verwacht, maar hun nabijheid zou het wel draaglijker maken.

14:35 En een weinig voortgegaan zijnde, viel Hij op de aarde, en bad, zo het mogelijk ware, dat die ure van Hem voorbijging.
“En Hij ging een weinig verder en Hij wierp Zich met het aangezicht ter aarde en bad” Matteus 26:39. Jezus vroeg aan Zijn Vader om, zo het mogelijk was, de ure van beproeving aan Hem te laten voorbijgaan. Matteus en Lukas spreken over het laten voorbijgaan van de beker, dat is de beker van het lijden. “Vader, indien Gij wilt, neem deze beker van Mij weg; doch niet mijn wil, maar de uwe geschiede!” Lukas 22:42.

14:36 En Hij zeide: Abba, Vader! alle dingen zijn U mogelijk; neem deze drinkbeker van Mij weg, doch niet wat Ik wil, maar wat Gij wilt.
Jezus’ verlangen is om binnen de wil van Zijn Vader te handelen. De woorden ‘Abba Vader’ geven een vertrouwen weer dat een kind heeft in zijn vader die hij liefheeft. God kan alles, maar niet alles is naar Zijn Wil. Jezus erkent de Vader als Diegene die de macht heeft om daarover te beslissen (vgl Filippenzen 2:5-11; Romeinen 8:15; Galaten 4:6). Hoewel Jezus Rechtvaardig was, en God Zijn gebeden aanhoorde, werd Jezus’ gebed om het lijden weg te nemen niet verhoord omdat dit niet Gods Wil was. Wat God wel deed was Hem helpen in Zijn grote angst “En Hem verscheen een engel uit de hemel om Hem kracht te geven. En Hij werd dodelijk beangst en bad des te vuriger. En zijn zweet werd als bloeddruppels, die op de aarde vielen” Lukas 22:43-44. Jezus erkende dat de Wil van de Vader moest worden volbracht, ook al was deze niet altijd even gemakkelijk. Welk een waardevolle les is hier niet in weggelegd voor hen die in Zijn voetstappen wandelen! Het gaat er in ons leven als christen niet meer om wat ik denk, ik voel en ik wil, het gaat er om wat God wil! Jezus had eerder al gezegd “Want Ik ben van de hemel nedergedaald, niet om mijn wil te doen, maar de wil van Hem, die Mij gezonden heeft” Johannes 6:38 en bij de intocht in Jeruzalem “Nu is mijn ziel ontroerd, en wat zal Ik zeggen? Vader, verlos Mij uit deze ure! Maar hiertoe ben Ik in deze ure gekomen” Johannes 12:27.

14:37 En Hij kwam, en vond hen slapende, en zeide tot Petrus: Simon! slaapt gij? Kunt gij niet één uur waken?
“En toen Hij terugkwam, vond Hij hen slapende, want hun ogen waren bezwaard” Matteus 26:43. “En Hij stond op van het gebed en ging tot zijn discipelen en Hij vond hen slapende van droefheid” Lukas 22:45. Jezus gaat terug naar de drie en vindt hen slapende en zei tot Petrus die nog maar pas zijn onvoorwaardelijke trouw naar Hem had geuit “Waart gijlieden zo weinig bij machte een uur met Mij te waken?” Matteus 26:40. Jezus vraagt Petrus waarom Hij  niet in staat was om één uur te waken. Petrus zou zelfs met Jezus sterven als dat nodig was, en kijk wat hij nu doet? Hij slaapt. Het was een zeer emotionele en geestelijk vermoeiende dag geweest en hun neergeslagen geest veroorzaakte vermoeidheid. Maar waar was Petrus nu, nu Jezus zijn hulp vroeg en kon gebruiken?

14:38 Waakt en bidt, opdat gij niet in verzoeking komt; de geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak.
Jezus zegt Petrus en de andere twee om te waken en te bidden dat ze niet in verzoeking zouden komen door gebrek aan waakzaamheid en gebed. De geest van de mens is vaak wel gewillig, maar het lichaam van de mens werkt daarin vaak tegen. Petrus wilde wel waken en bidden, maar zijn zelfvertrouwen was een zwakheid die hem daarin deed falen. De mens die op zijn eigen kunnen vertouwt, komt ten val. “Want het begeren van het vlees gaat in tegen de Geest en dat van de Geest tegen het vlees (want deze staan tegenover elkander) zodat gij niet doet wat gij maar wenst. Indien gij u echter door de Geest laat leiden, dan zijt gij niet onder de wet” Galaten 5:17-18 (vgl Romeinen 7:14-8:8; Filippenzen 2:12; 1 Petrus 5:8; Openbaring 3:2).

14:39 En weer heengegaan zijnde, bad Hij, sprekende dezelfde woorden.
“Wederom, ten tweeden male, ging Hij heen en bad, zeggende: Mijn Vader, indien deze beker niet kan voorbijgaan, tenzij dan dat Ik die drinke, uw wil geschiede!” Matteus 26:42. En opnieuw wierp Jezus Zijn bekommernissen en smeekbeden op Zijn Vader om de beker van het lijden weg te nemen (vgl Lukas 18:1-8; 1 Petrus 5:7; 2 Korintiërs 12:8).

14:40 En weergekeerd zijnde, vond Hij hen weer slapende, want hun ogen waren bezwaard; en zij wisten niet, wat zij Hem antwoorden zouden.
En teruggekomen bij Zijn discipelen, vond Hij hen weer slapende omdat hun ogen bezwaard waren. Beschaamd omdat ze niet in staat waren te waken en bidden, wisten ze niet wat ze Jezus zouden antwoorden.

14:41 En Hij kwam ten derden male, en zeide tot hen: Slaapt nu voort, en rust; het is genoeg, de ure is gekomen; ziet, de Zoon des mensen wordt overgeleverd in de handen der zondaren.
En voor een derde keer kwam Jezus terug bij Zijn discipelen, alleen zei Hij nu om verder te slapen en te rusten omdat de tijd om te waken voorbij was. Tenminste, als ze dat zouden kunnen, want nu het moment is gekomen dat de Zoon des mensen zou worden overgeleverd in de handen van zondaren, zal een vermoeide geest niet tot hun grootste problemen behoren. Lukas 22:47 leert ons dat terwijl Jezus nog sprak er een grote schare in aantocht was.

14:42 Staat op, laat ons gaan; ziet, die Mij verraadt, is nabij.
Het ondraaglijke lijden was voorbij, de Vader had Hem kracht en vertroosting gegeven. Nu kon Jezus Zijn lot tegemoet gaan, Hij kon de wil van de Vader volbrengen. Het gebed om een last weg te nemen wordt door God beantwoord door ofwel de last weg te nemen, ofwel de kracht te geven om de last te dragen.

14:43 En terstond, toen Hij nog sprak, kwam Judas aan, die een was van de twaalven, en met hem een grote schare, met zwaarden en stokken, gezonden door de overpriesters, en de Schriftgeleerden, en de ouderlingen.
“Judas dan kwam daar, die een afdeling soldaten tot zijn beschikking had gekregen en dienaars van de overpriesters en de Farizeeen, voorzien van lantaarns, fakkels en wapenen” Johannes 18:3. Judas kwam tot Jezus met een afdeling soldaten, hetgeen neerkomt op ongeveer 500 manschappen. Het laat zien welk een bedreiging Jezus was voor de overpriesters en ouderlingen (vgl Psalm 2:2; Handelingen 4:23-31). Judas kwam met de grote schare in de nacht gezien de meeste sympatisanten van Jezus dan aan het slapen waren. Na Jezus’ zelfontkenning komt het verraad. Het is vaak zo dat wanneer de christen zichzelf in harmonie met Gods Wil vindt, de grootste beproevingen komen. Het is in deze momenten dat de echtheid en de beproefdheid van iemands geloof zichtbaar wordt.

14:44 En die Hem verried, had hun een overeengekomen teken gegeven, zeggende: Die ik kussen zal, Die is het, grijpt Hem, en leidt Hem voorzeker heen.
Judas was overeengekomen om een teken te geven om Jezus aan te duiden. De kus zou aangeven wie gegrepen en weggevoerd moest worden. Judas kende Jezus’ kracht en wijst erop dat ze Hem welverzekerd moeten wegvoeren, waarmee bedoeld wordt dat ze een ontsnapping moesten voorkomen. De vraag kan worden gesteld waarom Judas ervoor koos om een kus te geven. Een kus was een teken van begroeting. Wilde Judas zijn verraad verbergen voor de andere discipelen, wilde hij voor onschuldig doorgaan (Spreuken 27:6)?

14:45 En toen hij gekomen was, ging hij terstond tot Hem, en zeide: Rabbi, Rabbi, en kuste Hem.
Judas “naderde Jezus om Hem te kussen. En Jezus zeide tot hem: Judas, verraadt gij de Zoon des mensen met een kus?” Lukas 22:47-48.Judas zei “Wees gegroet, Rabbi, en hij kuste Hem” Matteus 26:49. Judas sprak Jezus aan met Rabbi, alsof hij liefde en respect had voor Zijn meester. Nadat Judas Hem had gekust gebeurde het volgende “Jezus dan, alles wetende, wat over Hem komen zou, kwam naar voren en zeide tot hen: Wie zoekt gij? Zij antwoordden Hem: Jezus de Nazoreeer. Hij zeide tot hen: Ik ben het. En ook Judas, zijn verrader, stond bij hen” Johannes 18:4-5. Jezus vroeg nog een tweede keer wie ze zochten en nadat Hij voor een tweede keer had gezegd dat Hij het was, vraagt Hij om Zijn discipelen te laten gaan (lees Johannes 16:6-9).

14:46 En zij sloegen hun handen aan Hem, en grepen Hem.
En toen arresteerden ze Hem.

14:47 En een van hen, die daarbij stonden, het zwaard trekkende, sloeg de dienstknecht van de hogepriester, en hieuw hem zijn oor af.
“En zie, een van die bij Jezus waren, strekte zijn hand uit, trok zijn zwaard en hij trof de slaaf van de hogepriester en sloeg hem het oor af. Toen zeide Jezus tot hem: Breng uw zwaard weder op zijn plaats, want allen, die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard omkomen. Of meent gij, dat Ik mijn Vader niet kan aanroepen en Hij zal Mij terstond meer dan twaalf legioenen engelen terzijde stellen? Hoe zouden dan de Schriften in vervulling gaan, die zeggen, dat het aldus moet geschieden?” Matteus 26:51-54. Johannes leert ons dat Simon Petrus diegene was die het oor van de slaaf  genaamd Malchus, afsloeg met het zwaard. (Johannes 18:10-11; vgl Lukas 22:35-36). Het getuigt toch ook weer van de impulsiviteit, maar ook van de moed van Petrus. Jezus bestraft Hem voor het gebruiken van geweld. Jezus zegt dat zij die naar het zwaard grijpen, door het zwaard zullen omkomen. Laat dit een waarschuwing zijn voor elke ziel die denkt het recht te hebben om het leven van een ander te mogen nemen in oorlogstijd of in zelfverdediging (vgl 2 Korintiërs 10:3-4; Johannes 18:36). “Toen zij, die bij Hem waren, zagen wat er ging gebeuren, zeiden zij, Here, willen wij met het zwaard erop slaan?  En iemand van hen trof de slaaf van de hogepriester en sloeg hem het rechteroor af. Maar Jezus antwoordde en zeide: Laat het hierbij. En Hij raakte het oor aan en genas hem” Lukas 22:49-51.

14:48 En Jezus, antwoordende, zeide tot hen: Zijt gij uitgegaan, met zwaarden en stokken, als tegen een moordenaar, om Mij te vangen?
“Jezus dan zeide tot de overpriesters en hoofdlieden van de tempel en oudsten, die op Hem afgekomen waren: Als tegen een rover zijt gij uitgetrokken met zwaarden en stokken?” Lukas 22:52. Jezus richt zich nu tot de grote schare die Hem was komen gevangen nemen. Hij zegt hen dat ze hem behandelden als een moordenaar die zichzelf verbergt en er niet voor schuwt om geweld te gebruiken.

14:49 Dagelijks was Ik bij u in de tempel, lerende, en gij hebt Mij niet gegrepen; maar dit geschiedt opdat de Schriften vervuld zouden worden.
Jezus wijst hen erop dat Hij dagelijks in de tempel te vinden was en ze hebben Hem niet gegrepen. Het laat zien hoe laf en gewiekst ze waren, zij hadden duistere plannen in hun met zonden beladen harten gesmeed.“Terwijl Ik dagelijks bij u was in de tempel, hebt gij geen hand naar Mij uitgestoken. Maar dit is uw ure en de macht der duisternis” Lukas 22:53. Dit alles is echter geschied opdat de schriften van de profeten in vervulling zouden gaan (Matteus 26:56; vgl Jesaja 50; Psalm 22; Daniël 9:26; Zacharia 13:7). Hun eigen houding om Jezus niet te arresteren toen Hij in de tempel was, getuigt tegen hen en voor de onschuld van Jezus.

14:50 En zij, Hem verlatende, zijn allen gevlucht.
“Toen lieten al de discipelen Hem alleen en vluchtten” Matteus 26:56b. De druk van beproevingen laten ons ware karakter, onze ware kracht of onze ware zwakheid zien. De discipelen hadden nog niet zolang geleden beloofd om Jezus tot in de dood te volgen en hier vluchtten ze weg (zie commentaar op Markus 14:31).

14:51 En een zeker jongeling volgde Hem, hebbende een lijnwaad omgedaan over het naakte lichaam, en de jongelingen grepen hem.
Een jongeling volgde Jezus. Wie hij is, wordt ons niet verteld. Gezien de discipelen alle waren gevlucht, lijkt het erop iemand te zijn die misschien door het tumult in de tuin wakker was geworden, want hij had een laken om zijn naakte lichaam geslagen. Maar toen sommigen uit de schare hem zegen grepen ze hem.

14:52 En hij, het lijnwaad verlatende, is naakt van hen gevlucht.
Toen ze hem grepen is hij kunnen ontkomen, het laken in hun handen latende.

14:53 En zij leidden Jezus heen tot de hogepriester; en bij hem vergaderden al de overpriesters, en de ouderlingen, en de Schriftgeleerden.
“en brachten Hem eerst voor Annas, want hij was de schoonvader van Kajafas, die dat jaar hogepriester was. Annas dan zond Hem geboeid naar Kajafas. de hogepriester.” Johannes 12:13,24. Wat er bij Annas gebeurde lezen we in Johannes 18:19-23. Nadat Jezus bij Annas was geweest, werd Hij naar Kajafas gebracht (Lukas 22:54). Bij hem waren al de overpriesters, ouderlingen en schriftgeleerden vergaderd, zij vormden samen het Joodse Sanhedrin — het Joodse hooggerecht.

14:54 En Petrus volgde Hem van verre, tot binnen in de zaal van de hogepriester, en hij was mee zittende met de dienaren, en zich warmende bij het vuur.
“En Simon Petrus en een andere discipel volgden Jezus. En die discipel was een bekende van de hogepriester en hij ging met Jezus het paleis van de hogepriester binnen, maar Petrus stond buiten aan de poort. De andere discipel dan, de bekende van de hogepriester, kwam naar buiten, en hij sprak met de portierster en bracht Petrus binnen” Johannes 18:15-16. Het is hier dat Petrus Jezus zal verloochenen. Petrus volgde Jezus tot binnen in de zaal van de hogepriester en zat bij de dienaren aan het vuur om zich te verwarmen. “Toen zij een vuur hadden aangelegd, midden in de hof, en bij elkander zaten ging Petrus tussen hen in zitten” Lukas 22:55. Petrus ging “tussen de dienaars zitten om de afloop te zien” Matteus 26:58. “De slaven en de dienaars stonden zich te warmen bij een kolenvuur, dat zij aangelegd hadden, want het was koud, en ook Petrus stond zich bij hen te warmen” Johannes 18:18. ln Lucas lezen we dat Jezus ondertussen bespot en geslagen wordt (Lukas 22:63-65).

14:55 En de overpriesters, en de gehele raad, zochten getuigenis tegen Jezus, om Hem te doden, en vonden niet.
En toen het dag geworden was, kwam de Raad van de oudsten van het volk bijeen, overpriesters en schriftgeleerden. en zij leidden Hem voor hun Raad” Lucas 22:66. De gehele raad zocht naar redenen om Jezus te doden maar vonden er geen. Hun voornemen om te wachten na het feest om Jezus door een list in handen te krijgen en te doden, was plotseling verstoord door Judas die hen Jezus wilde overleveren (Markus 14:1-2). Nu moesten ze hals over kop getuigen vinden die tegen Jezus konden getuigen. “De overpriesters en de gehele Raad trachtten een vals getuigenis tegen Jezus te vinden om Hem ter dood te brengen, maar zij vonden er geen, hoewel er vele valse getuigen optraden” Matteus 26:59-60.

14:56 Want velen getuigden vals tegen Hem, en de getuigenissen waren niet eenparig.
De mensen, sterk beïnvloed door de druk en listigheid van de Joodse leiders, legden valse verklaringen af. De wet van Mozes vereiste echter dat een beschuldiging moest worden bevestigd door ten minste 2 getuigen (Numeri 35:30; Deuteronomium 17:6; 19:15).

14:57 En enigen, opstaande, getnigden vals tegen Hem, zeggende:
“Maar ten laatste traden er twee op, die verklaarden: Deze heeft gezegd: Ik kan de tempel Gods afbreken en binnen drie dagen opbouwen” Matteus 26:61. Markus zegt dat ook dit getuigenis vals was gezien hun woorden niet helemaal weergeven wat Jezus had gezegd (vgl Johannes 2:18-21).

14:58 Wij hebben Hem horen zeggen: Ik zal deze tempel, die met handen gemaakt is, afbreken, en in drie dagen een andere, zonder handen gemaakt, bouwen.
Jezus had nooit gezegd dat Hij de tempel in Jeruzalem in 3 dagen zou heropbouwen nadat Hij hem had afgebroken.

14:59 En ook alzo was hun getuigenis niet eenparig.
En zo legden ook deze twee een getuigenis af over Jezus’ Woorden, maar hun verklaringen kwamen niet overeen met elkaar.

14:60 En de hogepriester, in het midden opstaande, vroeg Jezus, zeggende: Antwoordt Gij niets? Wat getuigen dezen tegen U?
Jezus zweeg toen deze beschuldigingen tegen Hem werden geuit. De hogepriester vraagt Jezus waarom Hij geen antwoord geeft op de beschuldigingen aan Zijn adres.

14:61 Maar Hij zweeg stil, en antwoordde niets. Weer vroeg Hem de hogepriester, en zeide tot Hem: Zijt Gij de
Christus, de Zoon van de gezegende God?
Maar Jezus bleef zwijgen (Matteus 26:63; Jesaja 53:7), Hij antwoordde niet op de valse beschuldigingen. Het is dan dat
de hogepriester zegt “Ik bezweer U bij de levende God, dat Gij ons zegt, of Gij zijt de Christus, de Zoon van God”
Matteus 26:63b. Hij maande Jezus aan om te antwoorden op de vraag of Hij de Christus, de Zoon van God is.

14:62 En Jezus zeide: Ik ben het. En gij zult de Zoon des mensen zien zitten ter rechter hand van de kracht Gods, en komen met de wolken des hemels.
“Hij zeide tot hen: Al zeide Ik het u, gij zoudt het toch niet geloven: en al zou Ik u vragen, gij zoudt toch niet antwoorden. Van nu aan zal de Zoon des mensen zijn gezeten aan de rechterhand Gods. En zij zeiden allen: Zijt Gij dan de Zoon van God? Hij zeide tot hen: Gij zegt zelf dat Ik het ben” L,ukas 22:67-70. Al hun bedrog was niet nodig geweest als ze direct aan Jezus deze vraag hadden gesteld. Jezus had eerder al bevestigd dat Hij de Christus, de Zoon van God was (Lukas 4:16-21). Jezus bevestigt nu ten aanhoren van allen met de woorden van Kajafas en met Zijn eigen woorden dat Hij het is. Jezus gaat verder door twee oudtestamentische profetieën op Zichzelf toe te passen. Nl dat Hij zou zitten aan de rechterhand Gods om te heersen (Psalm 110:1-2; Handelingen 2:29-36) en dat ze Hem zouden komen zien op de wolken des hemels (Daniël 7:13-14,22). Het komen op de wolken heeft niet alleen betrekking op de wederkomst van Christus op de wolken (Handelingen 1:11; 1 Tessalonissenzen 4:17), maar ook op het voltrekken van een oordeel van God (zie commentaar op Markus 13:26).

14:63 En de hogepriester, verscheurende zijn klederen, zeide: Wat hebben wij nog getuigen van node?
Kajafas begreep ten volle wat Jezus impliceerde met Zijn antwoord en scheurde daarom zijn klederen. Hij was zeer ontsteld en beledigd over het godslasterende antwoord dat Jezus in zijn ogen had gegeven. Hij stelt zich daarom ook luidop de vraag waarom ze nog getuigen nodig hadden.

14:64 Gij hebt de godslastering gehoord; wat dunkt u? En zij allen veroordeelden Hem, des doods schuldig te zijn.
Op het woord van Kajafas werd Jezus door allen veroordeeld en aan de dood schuldig bevonden. “Wat dunkt u? Zij antwoordden en zeiden: Hij is des doods schuldig” Matteus 26:66. Het valt op dat ze geen getuigen bijeenroepen die kunnen getuigen over de wonderen en tekenen die Jezus heeft gedaan waardoor Zijn verklaring waar zou blijken te zijn. Zij hadden Jezus schuldig gevonden aan godslastering waarop de doodstraf stond volgens de wet van Mozes (Leviticus 24:16).

14:65 En sommigen begonnen Hem te bespuwen, en Zijn aangezicht te bedekken, en met vuisten te slaan, en tot Hem te zeggen: Profeteer! En de dienaars gaven Hem kinnebakslagen.
“Toen spuwden zij Hem in het aangezicht en sloegen Hem met vuisten; anderen sloegen Hem in het gelaat en zeiden:
Profeteer ons, Christus, wie is het, die u geslagen heeft?” Matteus 26:67-68. Deze woorden zijn een vervulling van de profetie in Jesaja 50:6 waar staat “Mijn rug heb ik gegeven aan wie sloegen, en mijn wangen aan wie mij de baard uittrokken; mijn gelaat heb ik niet verborgen voor smadelijk speeksel”.

14:66 En toen Petrus beneden in de zaal was, kwam een van de dienstmaagden van de hogepriester;
Toen Petrus zich aan het warmen was bij het vuur (zie 14:54), kwam de dienstmaagd van de hogepriester naderbij.

14:67 En Petrus ziende, die zich warmde, zag zij hem aan, en zeide: Ook gij waart met Jezus de Nazaréner.
Petrus zat buiten in de hof en er kwam een slavin naar hem toe, die zeide: Ook gij waart bij Jezus, de Galileeer” Matteus 26:69. En toen zij Petrus daar bij het vuur zag, keek zij hem aan en zei dat hij ook bij Jezus was. “En bij het licht van het vuur zag een slavin hem zitten en zij keek hem scherp aan en zeide: Ook die was bij Hem!” Lukas 22:56 (vgl Johannes 18:16-17).

14:68 Maar hij heeft het geloochend, zeggende: Ik ken Hem niet, en ik weet niet, wat gij zegt. En hij ging buiten in de voorzaal, en de haan kraaide.
Petrus’ eerste reactie was om te ontkennen wat de dienstmaagd zei en om te doen alsof hij van niets wist. “Maar hij loochende het en zeide: Vrouw, ik ken Hem niet!” Lukas 22:57. Na zijn eerste leugen ging Petrus naar de voorzaal en de haan kraaide een eerste maal.

14:69 En de dienstmaagd, hem weer ziende, begon te zeggen tot hen, die daarbij stonden: Deze is een van die. “Toen hij naar het portaal ging, zag een andere hem en zij zeide tot hen, die daar waren: Die man was bij Jezus, de Nazoreeer” Matteus 26:71. “En Simon Petrus stond zich te warmen. Zij zeiden dan tot hem: Gij behoort toch ook niet tot zijn discipelen? Hij ontkende het en zeide: Ik niet!” Johannes 18:25. De dienstmaagd die Petrus eerder had gezien, ziet hem nu weer en zegt tot hen die daarbij stonden dat Petrus één van Jezus’ discipelen is.

14:70 Maar hij loochende het weer. En een weinig daarna, die daarbij stonden, zeiden weer tot Petrus: Waarlijk, gij zijt een van die; want gij zijt ook een Galileeër, en uw spraak gelijkt.
“En wederom loochende hij het met een eed: Ik ken de mens niet” Matteus 26:72. Maar Petrus loochende voor een tweede keer dat hij Jezus kende. Iets daarna zeiden omstaanders weer tot Petrus dat ze hem herkenden. Ze konden aan zijn spraak herkennen dat hij een Galileeër was. “Even later kwamen zij, die daar stonden, naar Petrus toe en zeiden: Waarlijk, ook gij behoort tot hen, want ook uw uitspraak verraadt u” Matteus 26:73. “En ongeveer een uur later verzekerde een ander en zeide: lnderdaadook die man was bij Hem, want hij is een Galileeer!” Lukas 22:59 (vgl Richteren 12:1-6; Matteus 12:34-37). Ook een verwant van de man wiens oor Petrus had afgeslagen herkende hem: “Een der slaven van de hogepriester, een verwant van hem, wiens oor Petrus had afgeslagen, zeide: Zag ik u niet in de hof met Hem?” Johannes 18:26. Petrus zat gevangen in zijn eigen leugens!

14:71 En hij begon zichzelf te vervloeken en te zweren: Ik ken deze Mens niet, Die gij zegt.
Petrus voelde de druk van de beschuldigingen en begint in een wanhoopsdaad zichzelf te vervloeken en voor een derde maal te zweren dat hij Jezus niet kende.

14:72 En de haan kraaide de tweede maal; en Petrus werd indachtig het woord, dat Jezus tot hem gezegd had: Eer de haan tweemaal gekraaid za hebben, zult gij Mij driemaal verloochenen. En hij, zich van daar makende, weende,
“En terstond kraaide een haan” Matteus 26:75a. “En de Here keerde Zich om en zag Petrus aan. En Petrus herinnerde zich het woord des Keren, hoe Hij tot hem gezegd had: Eer de haan heden kraait, zult gij Mij driemaal verloochenen. En hij ging naar buiten en weende bitter” Lukas 22:61-62. Overwelmd door het besef wat hij heeft gedaan ging hij weg vandaar en weende bitter. Toen de haan voor een tweede maal kraaide, herinnerde Petrus zich het gesprek met Jezus waarin Hij hem had gezegd dat hij Hem driemaal zou verloochenen. Jezus’ blik bracht diepe schaamte, Petrus had immers gezegd “Al zouden allen aanstoot aan U nemen, ik zeker niet! En Jezus zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, heden, in deze nacht, voordat de haan tweemaal kraait, zult gij Mij dri5maal verloochenen. Hij zeide steeds heftiger: Al moest ik met U sterven, ik zal U voorzeker niet verloochenen. Evenzo spraken zij ook allen” Markus 14:29-31 (vgl Ezekiël 36:31; 2 Korintiërs 7:10; 1 Korintiërs 10:12). Hoewel Petrus zwaar in de fout ging, had hij een hart dat zich kon vernederen en kon toegeven en belijden dat hij gezondigd had (2 Timoteus 2:12-13).

15:1 terstond, des morgens vroeg, hielden de overpriesters te zamen raad, met de ouderlingen en Schriftgeleerden, en de gehele raad, en Jezus gebonden hebbende, brachten zij Hem heen, en gaven Hem aan Pilatus over.
Nadat ze eerder hadden Jezus aan de dood schuldig hadden bevonden (Markus 14:64), hielden ze nu vroeg in de morgen opnieuw raad wat hun volgende stappen zouden zijn. Ze gaven Hem over aan de Romeinse stadhouder genaamd Pilatus (Matteus 27:1; Lukas 3:1; Psalm 2:2; Handelingen 3:13).

15:2 En Pilatus vroeg Hem: Zijt Gij de Koning der Joden? En Hij antwoordende, zeide tot hem: Gij zegt het.
“Zij brachten Jezus dan van Kajafas naar het gerechtsgebouw. En het was vroeg in de morgen; doch zelf gingen zij het gerechtsgebouw niet binnen, om zich niet te verontreinigen, maar het Pascha te kunnen eten. Pilatus dan kwam tot hen naar buiten en zeide: Welke aanklacht brengt gij tegen deze mens in?  Zij antwoordden en zeiden tot hem: Indien Hij geen boosdoener was, zouden wij Hem niet aan u overleveren! Pilatus dan zeide tot hen: Neemt gij Hem en oordeelt Hem naar uw wet. De Joden dan zeiden tot hem: Het is ons niet geoorloofd iemand ter dood te brengen;  opdat het woord van Jezus vervuld werd, dat Hij gezegd had, aanduidende, welke dood Hij sterven zou” Johannes 18:28-32. Het is dan dat Pilatus aan Jezus vraagt of Hij de Koning der Joden is, waarop Jezus bevestigend antwoord, daarom is Hij immers in de wereld gekomen, nl om van de waarheid te getuigen. Zijn Koninkrijk is echter niet van deze wereld want anders zouden Zijn dienaren hebben gestreden (Johannes 18:34-37; vgl Lukas 1:31-33). Jezus en Zijn onderdanen strijden niet met vleselijk wapens voor aardse koninkrijken, maar strijden met geestelijke wapenen voor een hemels Rijk (2 Korintiërs 10:3-6; zie commentaar op Markus 14:47).

15:3 En de overpriesters beschuldigden Hem van vele zaken; maar Hij antwoordde niets.
“En op de beschuldiging, die de overpriesters en oudsten tegen Hem inbrachten, antwoordde Hij niets” Matteus 27:12. Zij hadden immers tegen Pilatus gezegd: “Wij hebben bevonden, dat deze ons volk verleidt, doordat Hij verbiedt de keizer belasting te betalen en van Zichzelf zegt, dat Hij de Christus, de Koning is” Lukas 23:2b. Jezus antwoordde enkel op de vraag of Hij de Koning der Joden was, maar op de andere leugenachtige beschuldigingen van de Joden antwoordde Hij niet.

15:4 En Pilatus vroeg Hem weer, zeggende: Antwoordt Gij niet? Zie, hoe vele zaken zij tegen U getuigen!
Pilatus, verwonderd door Jezus’ stilte vraagt Hem opnieuw waarom Hij niet antwoord. Het zou geen probleem zijn geweest voor Jezus om de beschuldigingen te weerleggen, elke eerlijke ziel zou de valsheid van de Joodse Raad hebben kunnen doorzien.

15:5 En Jezus heeft niet meer geantwoord, zodat Pilatus zich verwonderde.
“En Hij antwoordde hem op geen enkele vraag, zodat de stadhouder zich zeer verwonderde” Matteus 27:14 (vgl Jesaja 53:7). “Pilatus zeide tot de overpriesters en de scharen: Ik vind niets strafbaars in deze mens. Maar zij hielden vol, zeggende: Hij maakt het volk oproerig met zijn leren door geheel Judea, reeds van het begin af, van Galilea tot hiertoe” Lukas 23:4-5. Toen Pilatus hoorde dat Hij uit Galilea kwam zond hij Jezus naar de Herodes die verantwoordelijk was voor dat gebied, maar deze zond Hem, na Hem gesmaad en bespot te hebben, terug naar Pilatus (Lukas 23:6-12).

15:6 En op het feest liet hij hun een gevangene los, wie zij ook begeerden.
Op het Passcha had Pilatus er een gewoonte van gemaakt om een gevangene vrij te laten ongeacht wat deze ook maar had gedaan. “Pilatus nu riep de overpriesters en de oversten en het volk bijeen en zeide tot hen: Gij hebt deze mens bij mij gebracht als iemand, die het volk afvallig maakt en zie, ik heb Hem in uw tegenwoordigheid verhoord en in deze mens geen enkele grond gevonden voor datgene, waarvan gij Hem beschuldigt. En ook Herodes niet; want hij heeft Hem tot ons teruggezonden. En zie, er is niets door Hem bedreven, dat de dood verdient.  Ik zal Hem dus geselen en dan loslaten.  Want hij was verplicht hun op het feest iemand los te laten” Lukas 23:13-17.

15:7 En er was een, genaamd Bar-Abbas, gevangen met andere medeoproermakers, die in het oproer een doodslag gedaan had.
Er was een man genaamd Barabbas, die samen met andere oproermakers gevangen zat wegens doodslag. Barabbas was een berucht gevangene (Matteus 27:16) en een dief (Johannes 18:40). Barabbas was schuldig aan de misdaden waarvan Jezus werd beschuldigd.

15:8 En de schare riep uit, en begon te begeren, dat hij deed, gelijk hij hun altijd gedaan had.
Naar aanleiding van de feestelijkheden van het Pascha begeerde het volk dat Pilatus de gewoonte om een misdadiger vrij te laten, zou handhaven.

15:9 En Pilatus antwoordde hun, zeggende: Wilt gij, dat ik u de Koning der Joden loslaat?
“Daar zij nu toch bijeen waren, zeide Pilatus tot hen: Wie wilt gij, dat ik u zal loslaten, Barabbas of Jezus, die Christus genoemd wordt? Want hij wist, dat zij Hem uit nijd hadden overgeleverd. Terwijl hij nu op de rechterstoel zat, zond zijn vrouw hem de boodschap: Bemoei u toch niet met die rechtvaardige, want ik heb heden in een droom veel om Hem geleden” Matteus 27:17-19. Pilatus geloofde ook dat Jezus onschuldig was.

15:10 (Want hij wist, dat de overpriesters Hem door nijd overgeleverd hadden).
Pilatus wist dat zij Jezus door nijd hadden overgeleverd, daarom probeerde hij Jezus op deze wijze alsnog vrij te krijgen. Jezus was door Jeruzalem als een Koning onthaald, ze spreidden hun klederen en palmtakken op de grond en beleden dat Jezus de Messias was (Markus 11:8-10). Dit tot grote ergernis van de Joodse leiders die zich lieten leiden door duivelse begeerten.

15:11 Maar de overpriesters bewogen de schare, dat hij hun liever Bar-Abbas zou loslaten.
Het lijkt erop dat de schare gehoor wilde geven aan Pilatus’ verzoek, maar de overpriesters hitsten de schare op dat hij hun beter Barabbas zou loslaten. “Maar de overpriesters en de oudsten overreedden de scharen, dat zij om Barabbas zouden vragen, maar Jezus zouden laten ter dood brengen” Matteus 27:20. Petrus zegt hier later over “Doch gij hebt de Heilige en Rechtvaardige verloochend en begeerd, dat u een man, die een moordenaar was, geschonken zou worden” Handelingen 3:14. Het luisteren naar slechte raadgevers brengt verderf bij wie ernaar luistert (vgl 2 Kronieken 22:4).

15:12 En Pilatus, antwoordende, zeide weer tot hen: Wat wilt gij dan, dat ik met Hem doen zal, Die gij een Koning der Joden noemt?
Pilatus vroeg hen daarop weer wat ze wilden dat hij dan met Jezus zou doen, het waren zijzelf immers die Hem de koning der Joden noemden.

15:13 En zij riepen weer: Kruisig Hem.
En opnieuw begeerden zij dat Jezus zou worden gekruisigd.